Beroep tegen geweigerde opheffing inreisverbod ongegrond verklaard
ECLI:NL:RBDHA:2026:28503, Rechtbank Den Haag, 29-06-2026, AWB 24/10025
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)VK; verzoek tot opheffing inreisverbod; geen nieuwe feiten en omstandigheden in het kader van artikel 8 van het EVRM; ogg.
Kern van de zaak
Een Marokkaanse man verzocht in 2023 om opheffing van een in 2018 opgelegd inreisverbod van twee jaar, met als reden dat hij een gezin wil stichten met zijn Spaanse partner in Spanje. Verweerder (IND/staatssecretaris) weigerde de opheffing omdat eiser niet kon aantonen dat hij Nederland en de EU daadwerkelijk had verlaten en de vereiste periode buiten de EU had verbleven.
Beslissing van de rechter
De rechtbank Den Haag verklaart het beroep ongegrond. De doorslaggevende reden is dat eiser niet heeft voldaan aan de opheffingsvoorwaarden uit artikel 6.5b lid 2 Vb en evenmin bijzondere feiten of omstandigheden heeft aangedragen die ondanks dat tekortschieten aanleiding geven tot opheffing op grond van artikel 8 EVRM of dringende individuele omstandigheden.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele, feitelijk gedreven vreemdelingenzaak van de rechtbank Den Haag zonder prejudiciële vragen of nieuwe rechtsnormen; de uitkomst past volledig binnen bestaand beleid en jurisprudentie.
Belangrijkste punten
- 1Inreisverbod van twee jaar opgelegd op 23 januari 2018; opheffingsverzoek ingediend op 10 november 2023.
- 2Opheffing vereist aantoonbaar vertrek uit Nederland en EU én ononderbroken verblijf buiten de EU gedurende ten minste de helft van de duur van het inreisverbod (art. 6.5b lid 2 Vb).
- 3Eiser heeft niet aangetoond dat hij aan deze vertrek- en verblijfseis heeft voldaan.
- 4Beroep op gezins-/familieleven met Spaanse partner (art. 8 EVRM) slaagt niet als bijzondere omstandigheid.
- 5Geen proceskostenvergoeding toegewezen; hoger beroep mogelijk bij Afdeling bestuursrechtspraak RvS binnen vier weken.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strikte toepassing van de opheffingsvoorwaarden uit artikel 6.5b Vb en paragraaf A4/2.5.2 Vc: enkel dringende individuele omstandigheden of een geslaagd beroep op artikel 8 EVRM kunnen een opheffing rechtvaardigen indien niet aan de formele criteria is voldaan. De uitspraak voegt geen nieuwe rechtsnorm toe maar illustreert de hoge bewijslast voor de vreemdeling.
Praktische impact
Eiser blijft gebonden aan het inreisverbod en kan zijn beoogde gezinsleven met zijn Spaanse partner in Spanje niet vanuit een legale verblijfspositie in Nederland of de Schengenruimte opbouwen. Hij dient hoger beroep in te stellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak RvS of een nieuw onderbouwd opheffingsverzoek in te dienen.
Onderwerp-impact
Voor vreemdelingen met een inreisverbod die zich beroepen op gezinsvorming buiten Nederland benadrukt deze uitspraak dat de enkele intentie tot gezinsstichting met een EU-onderdaan in een andere lidstaat onvoldoende is om opheffing van een inreisverbod te bewerkstelligen zonder bewijs van daadwerkelijk vertrek en verblijf buiten de EU.
Samenvatting
In deze zaak staat de vraag centraal of verweerder terecht heeft geweigerd een in 2018 opgelegd inreisverbod van twee jaar op te heffen voor een Marokkaanse man die in 2023 verzocht om opheffing. Eiser stelde dat zijn situatie wezenlijk was veranderd: hij wenst een gezin te stichten met zijn Spaanse partner in Spanje en doet daartoe een beroep op artikel 8 EVRM (recht op familie- en gezinsleven). Verweerder weigerde opheffing omdat eiser niet had aangetoond dat hij Nederland en de EU daadwerkelijk had verlaten en vervolgens een ononderbroken periode van ten minste de helft van de inreisverbodsduur — in dit geval één jaar — buiten de EU had verbleven, zoals vereist op grond van artikel 6.5b lid 2 van het Vreemdelingenbesluit 2000. Evenmin had eiser naar het oordeel van verweerder bijzondere feiten of omstandigheden aangevoerd die ondanks het niet voldoen aan die formele voorwaarden tot opheffing zouden moeten leiden. De rechtbank volgt verweerder hierin en verklaart het beroep ongegrond. De rechtbank overweegt dat op grond van paragraaf A4/2.5.2 van de Vreemdelingencirculaire 2000 opheffing wegens dringende individuele omstandigheden — zoals strijd met artikel 8 EVRM — mogelijk is, maar dat omstandigheden die al bij het opleggen van het inreisverbod zijn betrokken of betrokken hadden kunnen worden daarvoor niet in aanmerking komen. Eiser ontvangt geen proceskostenvergoeding. De uitspraak is op 29 juni 2026 in het openbaar uitgesproken door de rechtbank Den Haag. Partijen kunnen binnen vier weken hoger beroep instellen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De zaak illustreert dat de bewijslast voor het aantonen van daadwerkelijk vertrek en verblijf buiten de EU op de vreemdeling rust en dat een beroep op gezinsvorming pas serieus gewicht in de schaal kan leggen als aan de formele voorwaarden is voldaan of als er evident sprake is van een schending van artikel 8 EVRM.