MVV-aanvraag Jemenitische moeder afgewezen wegens ontbrekend gezinsleven
ECLI:NL:RBDHA:2026:28198, Rechtbank Den Haag, 16-09-2026, NL25.1972
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor verblijf als familie- of gezinslid op grond van artikel 8 van het EVRM; bijkomende elementen van afhankelijkheid; ongegrond.
Kern van de zaak
Een Jemenitische vrouw (eiseres) vraagt een machtiging tot voorlopig verblijf (MVV) aan om bij haar in Nederland verblijvende zoon (referent) te komen wonen. De minister wijst de aanvraag af omdat geen sprake is van familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 EVRM. Eiseres stelt dat de scheiding niet vrijwillig was en er bijkomende afhankelijkheid bestaat.
Beslissing van de rechter
Het beroep wordt ongegrond verklaard; de rechtbank oordeelt dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat tussen eiseres en referent geen beschermd familie- en gezinsleven als bedoeld in artikel 8 EVRM bestaat. Doorslaggevend is dat uit het enkele feit van samenwoning tot 2013 geen bijzondere afhankelijkheid blijkt, en de overgelegde brief van 5 mei 2023 geen bijkomende elementen bevat die tot een ander oordeel nopen.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaand beleid en jurisprudentie toe zonder nieuwe rechtsnormen te formuleren; de beslissing is casuïstisch van aard en betreft een individuele MVV-procedure bij de rechtbank in eerste aanleg.
Belangrijkste punten
- 1MVV-aanvraag gezinslid op grond van artikel 8 EVRM vereist bijkomende elementen van afhankelijkheid naast de enkele familieband tussen volwassen kind en ouder.
- 2Het feit dat referent tot zijn twintigste bij eiseres heeft gewoond wordt als gangbaar beschouwd en levert geen bijzondere afhankelijkheid op.
- 3Onvrijwilligheid van de scheiding (door oorlog in Jemen en studie referent) is onvoldoende om beschermd gezinsleven vast te stellen zonder verdere afhankelijkheidselementen.
- 4Er bestaat geen rechtsregel die de minister verplicht de vreemdeling vooraf te horen over nieuwe tegenwerpingen in de beslissing op bezwaar.
- 5Het feit dat eiseres van 2013 tot 2020 als lerares heeft gewerkt, duidt op zelfstandigheid en verzwakt het beroep op bijzondere afhankelijkheid.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van het Nederlandse jongvolwassenenbeleid in het vreemdelingenrecht: voor volwassen kinderen die een ouder willen laten overkomen is samenwoning in het verleden onvoldoende; concrete bijkomende afhankelijkheidselementen zijn vereist. Tevens wordt verduidelijkt dat de hoorplicht in bezwaar niet zo ver strekt dat nieuwe tegenwerpingen vooraf aan de vreemdeling moeten worden voorgelegd.
Praktische impact
Eiseres krijgt geen MVV en kan niet legaal naar Nederland reizen om bij referent te verblijven. Voor Jemenitische gezinnen in vergelijkbare situaties benadrukt deze uitspraak dat het aantonen van daadwerkelijke wederzijdse afhankelijkheid cruciaal is, waarbij louter historische samenwoning en familiebanden onvoldoende zijn.
Onderwerp-impact
Voor vreemdelingenrechtpraktijk rond gezinshereniging onderstreept de uitspraak dat artikel 8 EVRM-claims van ouders die bij volwassen kinderen willen verblijven een hoge drempel kennen; de onvrijwilligheid van scheiding door oorlogsomstandigheden weegt onvoldoende zwaar zonder concrete afhankelijkheidsbewijzen.
Samenvatting
In deze uitspraak van de Rechtbank Den Haag staat de afwijzing centraal van een MVV-aanvraag van een Jemenitische vrouw die bij haar in Nederland verblijvende zoon (referent) wil komen wonen. De minister heeft de aanvraag afgewezen op grond van het ontbreken van familie- en gezinsleven als bedoeld in artikel 8 EVRM, omdat referent niet voldoet aan de voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid en er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn aangetoond. Eiseres voerde aan dat de verbreking van de samenwoning niet vrijwillig was: referent vertrok voor zijn studie naar het buitenland en kon na afronding hiervan vanwege de oorlog in Jemen niet terugkeren. Zijn latere bezoeken aan eiseres in het oorlogsgebied zouden de bijzondere band bevestigen. Verder stelde eiseres dat de minister haar niet vooraf had gehoord over nieuwe tegenwerpingen, zoals haar werkzaamheden als lerares van 2013 tot 2020, die als bewijs van zelfstandigheid werden ingebracht. De rechtbank volgt eiseres niet. Het enkele feit van samenwoning tot 2013 – het jaar dat referent uitreisde – is gangbaar voor een volwassen kind en levert geen bijzondere afhankelijkheid op. De werkzaamheden van eiseres als lerares wijzen juist op zelfstandigheid. De brief van referent van 5 mei 2023 bevat geen bijzondere omstandigheden over de beëindiging van de samenwoning die een ander oordeel rechtvaardigen. Over de hoorplicht oordeelt de rechtbank dat er geen rechtsregel bestaat op grond waarvan de minister verplicht is om de vreemdeling vooraf te bevragen over nieuwe tegenwerpingen in de bezwaarfase. Het beroep wordt ongegrond verklaard. De uitspraak bevestigt de strenge maatstaf die geldt bij gezinshereniging tussen volwassen kinderen en hun ouders op grond van artikel 8 EVRM.