Beroep Dublin-overdracht naar Duitsland ongegrond verklaard

Samenvatting

Op 3 juni 2026 vroeg eiser asiel aan in Nederland. Via Eurodac-registratie stelde de staatssecretaris vast dat eiser eerder een beschermingsverzoek had ingediend in Duitsland. Op grond van de Asiel- en migratiebeheerverordening (Ambv), die per 12 juni 2026 van toepassing werd, is Duitsland de verantwoordelijke lidstaat. Nederland deed een terugnamekennisgeving, die Duitsland bevestigde. Eiser bestreed in beroep niet dat Duitsland verantwoordelijk is, maar voerde twee gronden aan. Ten eerste stelde hij dat de staatssecretaris gebruik had moeten maken van de discretionaire bevoegdheid van artikel 35 Ambv om de aanvraag onverplicht inhoudelijk te beoordelen. De rechtbank verwierp dit betoog met verwijzing naar artikel 43 Ambv, dat de toepassing van die discretionaire bevoegdheid uitdrukkelijk uitsluit van rechterlijke toetsing. De Uniewetgever heeft bewust gekozen voor deze uitsluiting, zodat de rechter hier niet in kan treden. Ten tweede betoogde eiser dat terugkeer naar Duitsland een schending van artikel 3 EVRM zou opleveren vanwege problemen met familieleden in dat land. Hij meende dat de staatssecretaris hierover nadere vragen had moeten stellen aan de Duitse autoriteiten. Ook dit argument slaagde niet: eiser had onvoldoende concreet gemaakt dat er in Duitsland een reëel risico bestond op onmenselijke of vernederende behandeling. De rechtbank oordeelde dat het bestreden besluit dan ook zorgvuldig tot stand is gekomen. Het beroep werd ongegrond verklaard en er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak is een vroege toepassing van de nieuwe Ambv en verduidelijkt dat de discretionaire bevoegdheid om een zaak inhoudelijk over te nemen volledig buiten het bereik van de rechter valt.