Beroep Turkse zelfstandige tegen mvv-vereiste ongegrond verklaard
ECLI:NL:RBDHA:2026:26730, Rechtbank Den Haag, 08-09-2026, AWB 25/23162
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Trefwoorden: Ongegrond, Turks associatierecht, hardheidsclausule, 8 EVRM, Mvv-vereiste, Turkse zelfstandige, Turkije
Kern van de zaak
Een Turkse ondernemer (geboren 1992) vroeg een reguliere verblijfsvergunning aan voor arbeid als zelfstandige in Nederland, maar beschikte niet over een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). De minister wees de aanvraag af omdat eiser niet aan het mvv-vereiste voldeed en geen vrijstellingsgrond van toepassing was.
Beslissing van de rechter
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De doorslaggevende reden is dat het mvv-vereiste weliswaar een aanscherping vormt in de zin van de standstillbepaling van het Aanvullend Protocol bij de Turkse Associatieovereenkomst, maar dat deze aanscherping gerechtvaardigd is op grond van dwingende redenen van algemeen belang en daarmee is toegestaan.
Impactscore
LaagDe uitspraak past geheel binnen de bestaande vaste rechtspraak over de standstillbepaling en het mvv-vereiste voor Turkse onderdanen, en voegt geen nieuwe rechtsontwikkeling toe.
Belangrijkste punten
- 1Het mvv-vereiste vormt een aanscherping ten opzichte van 1973 in de zin van de standstillbepaling (art. 41 lid 1 Aanvullend Protocol Turkse Associatieovereenkomst), maar is gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang.
- 2Er is geen strijd met artikel 8 EVRM vastgesteld; eiser heeft geen beschermwaardig privéleven in Nederland aangetoond.
- 3Geen individuele bijzondere omstandigheden die afwijking van het mvv-vereiste rechtvaardigen.
- 4Eiser is op een Grieks Schengenvisum Nederland binnengekomen en heeft pas na binnenkomst een bedrijf ingeschreven bij de KvK.
- 5Eiser krijgt geen griffierecht terug en geen proceskostenvergoeding.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste rechtspraak dat het mvv-vereiste voor Turkse onderdanen die als zelfstandige willen verblijven weliswaar een beperking is in de zin van de standstillbepaling, maar dat deze rechtvaardiging standhoudend is. Er wordt geen nieuw rechtsoordeel gevormd.
Praktische impact
De Turkse eiser dient Nederland te verlaten en zal een mvv moeten aanvragen vanuit Turkije voordat hij als zelfstandige in Nederland kan verblijven. De afwijzing van de verblijfsvergunning blijft in stand.
Onderwerp-impact
Voor Turkse zelfstandigen die zonder mvv het Schengengebied zijn binnengekomen en alsnog een verblijfsvergunning aanvragen, biedt de standstillbepaling geen automatische bescherming; het mvv-vereiste blijft van toepassing.
Samenvatting
Een Turkse man (geboren 1992) reisde op basis van een door de Griekse autoriteiten afgegeven Schengenvisum Nederland in en vroeg op 16 oktober 2025 een reguliere verblijfsvergunning aan voor arbeid als zelfstandige. Hij had op dat moment geen machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). In november 2025 schreef hij een bedrijf in bij de Kamer van Koophandel. De minister wees de aanvraag af omdat eiser niet beschikte over een geldige mvv en niet in aanmerking kwam voor een vrijstelling daarvan. Tevens was niet gebleken van beschermwaardig privéleven in de zin van artikel 8 EVRM, en waren er geen bijzondere individuele omstandigheden die afwijking van het beleid rechtvaardigden. In beroep stelde eiser dat de minister had nagelaten te toetsen aan de standstillbepaling van artikel 41, eerste lid, van het Aanvullend Protocol bij de Turkse Associatieovereenkomst. Eiser betoogde dat het mvv-vereiste een nieuwe beperking vormt ten opzichte van de situatie in 1973 en daarom niet aan hem mocht worden tegengeworpen. De rechtbank Den Haag oordeelt dat het mvv-vereiste weliswaar een aanscherping vormt in de zin van de standstillbepaling, maar dat deze aanscherping gerechtvaardigd is vanwege dwingende redenen van algemeen belang. Dit is in lijn met vaste jurisprudentie. De minister heeft het mvv-vereiste dan ook niet in strijd met de Turkse Associatieovereenkomst aan eiser tegengeworpen. Het beroep wordt ongegrond verklaard. Eiser ontvangt geen teruggave van griffierecht en geen vergoeding van proceskosten. Tegen de uitspraak staat hoger beroep open bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken.