Beroep Oekraïense vrouw om verblijfsvergunning artikel 8 EVRM ongegrond

Samenvatting

In deze zaak staat centraal of een Oekraïense vrouw, die op 23 juni 2024 Nederland inreisde om bij haar moeder te verblijven, aanspraak kan maken op een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 EVRM (recht op eerbiediging van het gezinsleven). De minister wees de aanvraag af, omdat eiseres ten tijde van het besluit al rechtmatig in Nederland verbleef op grond van de Richtlijn Tijdelijke Bescherming Oekraïne (RTB), in lijn met de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 7 februari 2024. Nu terugkeer naar Oekraïne niet aan de orde was, kon er volgens de minister evenmin sprake zijn van een schending van artikel 8 EVRM. Eiseres bestreed dit standpunt met de stelling dat het RTB-verblijf wezenlijk van aard verschilt van een reguliere verblijfsvergunning, en dat zij een direct en concreet belang had bij een spoedige toetsing aan artikel 8 EVRM, mede vanwege het zogenoemde jongvolwassenenbeleid. De Rechtbank Den Haag verwierp beide beroepsgronden. Zij volgde de lijn van de Afdeling en oordeelde dat het enkele feit dat de RTB-bescherming tijdelijk is en op enig moment afloopt, niet maakt dat er ten tijde van het bestreden besluit al een schending van artikel 8 EVRM bestaat. Het beroep werd ongegrond verklaard en eiseres heeft geen recht op vergoeding van griffierecht of proceskosten. De uitspraak heeft een beperkte zelfstandige rechtsontwikkeling, maar onderstreept opnieuw de harde grens: zolang de RTB-bescherming van kracht is, biedt artikel 8 EVRM geen zelfstandige grondslag voor een reguliere verblijfsvergunning. Voor Oekraïense onderdanen in vergelijkbare omstandigheden betekent dit dat zij vooralsnog aangewezen blijven op het tijdelijke beschermingsregime.