Verblijfsvergunning geweigerd ondanks gezinsleven met echtgenote

Samenvatting

Deze uitspraak van de Rechtbank Den Haag betreft een beroepszaak van een vreemdelinge (eiseres) tegen de weigering van de minister om haar een tijdelijke verblijfsvergunning te verlenen. Eiseres beschikt niet over een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) en voldoet evenmin aan de voorwaarden voor een vrijstelling van dit vereiste. Zij verblijft samen met haar echtgenote in Nederland en beriep zich op de bescherming van haar gezins- en privéleven onder artikel 8 van het EVRM. De minister oordeelde echter dat de belangenafweging in het nadeel van eiseres uitvalt en dat de zogenoemde hardheidsclausule — op grond waarvan vrijstelling van het mvv-vereiste mogelijk is bij bijzondere persoonlijke omstandigheden — niet van toepassing is. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard en daarbij het standpunt van de minister gevolgd. Ten aanzien van de procedure in bezwaar oordeelde de rechtbank dat het achterwege laten van de hoorplicht gerechtvaardigd was: eiseres had in bezwaar niet verzocht om te worden gehoord, had geen nieuwe stukken ingediend en haar bezwaargronden waren een herhaling van hetgeen in de primaire fase reeds was aangedragen. Daarmee bestond er op voorhand geen redelijke twijfel dat horen tot een andere uitkomst zou leiden. De rechtbank wees wel het verzoek van eiseres tot vrijstelling van griffierecht toe wegens betalingsonmacht. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige juridische impact; zij past naadloos in de bestaande jurisprudentie over het mvv-vereiste, de toepassing van artikel 8 EVRM in verblijfsrechtelijke procedures en de hoorplicht in bezwaar. Voor eiseres heeft de beslissing vergaande persoonlijke gevolgen: zij kan worden uitgezet en zal een nieuwe mvv-procedure vanuit het buitenland moeten doorlopen om haar gezinsleven met haar echtgenote in Nederland voort te zetten.