Beroep Syrische AMV niet-ontvankelijk na alsnog besluit verweerder

Samenvatting

In deze zaak bij de Rechtbank Den Haag staat een Syrische alleenstaande minderjarige vreemdeling (geboren 2008) centraal die in 2023 uit Turkije naar Nederland reisde en asiel aanvroeg. Eiser voerde aan niet te kunnen terugkeren naar Syrië omdat hij er nooit heeft gewoond, de Syrische samenleving niet kent, zijn islamitische geloof niet praktiseert, omgaat met meisjes en een moderne westerse levensstijl heeft. Hij stelde beroep in omdat de IND niet tijdig op zijn aanvraag had beslist. De rechtbank verklaart het beroep, voor zover gericht tegen het niet tijdig beslissen, niet-ontvankelijk. De reden is dat verweerder op 19 maart 2026 alsnog een inhoudelijk besluit heeft genomen, waardoor eiser geen procesbelang meer heeft bij dit onderdeel van het beroep. Dit is in lijn met vaste jurisprudentie. Inhoudelijk had verweerder de asielaanvraag afgewezen. Hoewel identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser werden geloofd, achtte verweerder het niet aannemelijk dat eiser bij terugkeer naar Syrië vervolgd zou worden wegens het niet naleven van islamitische normen of zijn vrijere levensstijl. Ook werd geen reëel risico op ernstige schade in de zin van artikel 3 EVRM vastgesteld: het niveau van willekeurig geweld in Syrië is relatief lager en er zijn geen individuele omstandigheden die het risico voor eiser verhogen. De gestelde vrees voor problemen met familieleden (ooms) werd evenmin aannemelijk gemaakt. Eiser komt niet in aanmerking voor een reguliere verblijfsvergunning op grond van het buitenschuldbeleid voor AMV-ers, en zijn terugkeer is niet in strijd met artikel 3 van het IVRK. Verweerder heeft een terugkeerbesluit met een vertrektermijn van vier weken opgelegd. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking maar bevestigt dat een geseculariseerde levensstijl alleen, zonder concrete individuele bedreigingen, onvoldoende is voor asielbescherming.