Dwangsom IND onjuist berekend, beroep deels gegrond

Samenvatting

In deze zaak procedeert een Egyptische man (geboren 1974) tegen de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Zijn verblijfsvergunning als gezinslid was in 2017 met terugwerkende kracht ingetrokken; een eerder beroep daartegen was in 2018 ongegrond verklaard. In een nieuwe procedure diende hij een aanvraag in voor een verblijfsvergunning, waarna hij de IND in gebreke stelde wegens het uitblijven van een tijdige beslissing op bezwaar. Hij stelde vervolgens beroep in, zowel wegens het niet tijdig beslissen als wegens de onjuiste berekening van de bestuurlijke dwangsom. De rechtbank Den Haag verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk, omdat de IND hangende de procedure alsnog op het bezwaar heeft beslist. Wel wordt vastgesteld dat de ingebrekestelling geldig was, zodat eiser recht heeft op vergoeding van de proceskosten voor dit onderdeel (0,5 punt). Ten aanzien van de dwangsomhoogte erkende de IND zelf de fout door op 18 mei 2026 een aanvullend dwangsombesluit te nemen. Daarin werd de totale verbeurde dwangsom vastgesteld op € 322,- voor veertien dagen overeenkomstig art. 4:17 lid 2 Awb. Van dit bedrag was al € 230,- over tien dagen uitbetaald; voor de resterende vier dagen (€ 92,-) werd een declaratieformulier verzonden. Omdat de IND zelf de rekenfout erkende, had eiser een gegronde reden om beroep in te stellen, en verklaart de rechtbank dit onderdeel gegrond. Over de inhoudelijke afwijzing van de verblijfsaanvraag — waarbij ook de belangen van (destijds) minderjarige kinderen een rol spelen — is de beschikbare tekst onvolledig, zodat over dat deel van de beslissing geen volledige analyse kan worden gegeven. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking en past bestaande bestuursrechtelijke regels toe.