Afghaan met 1F-stempel krijgt geen verblijfsvergunning ondanks artikel 3 EVRM-bescherming
ECLI:NL:RBDHA:2026:21385, Rechtbank Den Haag, 17-07-2026, NL24.28362
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Herhaalde asielaanvraag; 1F staat in rechte vast, asiel aanvraag afgewezen maar uitzetbeletsel Afghanistan. Arrest AA, arrest Tadmur; IRV en EU OO-criterium; evenredigheid en artikel 8 EVRM, Arrest Chavez-Vilchez; beroep ongegrond
Kern van de zaak
Een Afghaanse man, aan wie sinds 2004 artikel 1(F) Vluchtelingenverdrag is tegengeworpen wegens ernstige misdrijven, vroeg in 2021 opnieuw asiel aan in Nederland. Verweerder erkent dat uitzetting naar Afghanistan een schending van artikel 3 EVRM oplevert, maar weigert desondanks een verblijfsvergunning te verlenen vanwege het 1(F)-stempel. De man procedeert tegen dit besluit bij de Rechtbank Den Haag.
Beslissing van de rechter
De rechtbank oordeelt over de vraag of eiser recht heeft op een verblijfsvergunning ondanks de tegenwerping van artikel 1(F) en de artikel 3 EVRM-belemmering voor uitzetting. De asielaanvraag is kennelijk ongegrond verklaard op grond van artikel 30b lid 1 sub j Vw, en de ongewenstverklaring blijft gehandhaafd; verweerder ziet geen aanleiding voor verlening van een reguliere verblijfsvergunning ondanks de langdurige patstelling.
Impactscore
MiddelDe zaak betreft een individuele vreemdelingrechtelijke procedure zonder fundamentele rechtsvraagstelling op Hoge Raad- of RvS-niveau, maar raakt een maatschappelijk gevoelig snijvlak van 1(F)-beleid en EVRM-bescherming dat in meerdere vergelijkbare zaken speelt.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 1(F) Vluchtelingenverdrag staat in rechte vast sinds 7 april 2004, waardoor eiser is uitgesloten van vluchtelingenstatus en subsidiaire bescherming.
- 2Verweerder erkent dat artikel 3 EVRM zich verzet tegen gedwongen uitzetting naar Afghanistan, maar verbindt hieraan geen verblijfsrecht.
- 3Eiser verblijft al meer dan tien jaar zonder verblijfsvergunning in Nederland in een uitzichtloze situatie (onuitzetbaar én ongedocumenteerd).
- 4Er is geen vooruitzicht op verandering in de situatie dat eiser niet kan worden uitgezet; vertrek naar een derde land is evenmin realistisch.
- 5Paragraaf C2/7.10.2.6 Vc biedt in uitzonderlijke gevallen een grondslag voor verblijfsrecht bij 1(F)-ers, maar verweerder acht de drempel niet bereikt.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak raakt de samenloop van artikel 1(F) Vluchtelingenverdrag en artikel 3 EVRM en de vraag wanneer een langdurige onuitzetbaarheid tot een verblijfsrecht moet leiden; de uitkomst bevestigt of nuanceert de beleidsruimte van verweerder onder C2/7.10.2.6 Vc.
Praktische impact
Voor de betrokken vreemdeling betekent de uitspraak dat hij in een voortdurende gedoogstatus blijft zonder formeel verblijfsrecht, ondanks meer dan twee decennia verblijf in Nederland en een erkend uitzettingsbeletsel.
Onderwerp-impact
De uitspraak is relevant voor de groep 1(F)-ers die onuitzetbaar zijn vanwege artikel 3 EVRM-risico's in het land van herkomst en illustreert de grenzen van het Nederlandse beleid inzake deze categorie vreemdelingen.
Samenvatting
Deze zaak betreft een Afghaanse man die in 1998 voor het eerst asiel aanvroeg in Nederland. In 2004 is in rechte vastgesteld dat artikel 1(F) van het Vluchtelingenverdrag op hem van toepassing is, wat inhoudt dat hij op ernstige gronden wordt geacht verantwoordelijk te zijn voor misdrijven die internationale bescherming uitsluiten. In 2021 diende hij een opvolgende asielaanvraag in. Na een eerdere vernietiging van het eerste besluit wegens schending van het hoorrecht, nam verweerder een nieuw besluit. Daarin wijst verweerder de asielaanvraag af als kennelijk ongegrond op grond van artikel 30b lid 1 sub j Vreemdelingenwet 2000, omdat de 1(F)-tegenwerping aan verlening van een asielvergunning in de weg staat. Tegelijkertijd erkent verweerder uitdrukkelijk dat artikel 3 EVRM zich verzet tegen gedwongen terugkeer naar Afghanistan: uitzetting zou eiser blootstellen aan een reëel risico op onmenselijke behandeling. Aan het terugkeerbesluit uit 2009 wordt dan ook geen uitvoering gegeven. Desondanks weigert verweerder een reguliere verblijfsvergunning te verlenen. Onder verwijzing naar paragraaf C2/7.10.2.6 van de Vreemdelingencirculaire 2000 heeft verweerder beoordeeld of eiser zich in een uitzonderlijke situatie bevindt die desondanks aanleiding geeft tot verblijfsrecht. Daarvoor gelden cumulatieve criteria: tien jaar verblijf zonder vergunning terwijl uitzetting wegens artikel 3 EVRM niet mogelijk is, én geen vooruitzicht op verandering. De rechtbank buigt zich over de vraag of verweerder terecht heeft geoordeeld dat niet aan die drempel is voldaan, dan wel of de langdurige patstelling — waarin eiser noch een verblijfsvergunning heeft noch kan worden uitgezet — moet leiden tot verlening van een verblijfsrecht. De uitkomst van de procedure was ten tijde van de beschikbare tekst nog niet volledig kenbaar, maar de centrale juridische spanning tussen de absolute bescherming van artikel 3 EVRM en de harde uitsluiting van 1(F)-ers maakt deze zaak illustratief voor een structureel beleidsvraagstuk in het Nederlandse vreemdelingenrecht.