Beroep tegen fictief regulier voordeel excessief lenen ongegrond

Samenvatting

In deze zaak had de partner van eiseres in 2023 een rekening-courantschuld van €801.919 aan zijn eigen vennootschap. Op grond van de per 1 januari 2023 ingevoerde Wet excessief lenen bij eigen vennootschap wordt het deel van dergelijke schulden dat de wettelijke drempelwaarde overschrijdt aangemerkt als fictief regulier voordeel in box 2. De Belastingdienst rekte daarom €11.440 toe aan eiseres en €90.479 aan haar partner als belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang. Eiseres bestreed de aanslag en stelde dat belastingheffing over fictief regulier voordeel op stelselniveau in strijd is met artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM (bescherming van eigendomsrecht) en met de artikelen 6 (recht op eerlijk proces), 7 (legaliteitsbeginsel in strafzaken) en 14 (discriminatieverbod) van het EVRM. De kernvraag was dus of de wetgever met de Wet excessief lenen de grenzen van het EVRM heeft overschreden. De Rechtbank Den Haag verklaart het beroep ongegrond. Zij oordeelt dat de Belastingdienst terecht belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang in aanmerking heeft genomen en verwerpt alle EVRM-grieven van eiseres. De rechtbank acht de wettelijke regeling, mede gezien de wetsgeschiedenis en de memorie van toelichting bij de Wet excessief lenen, niet in strijd met de ingeroepen EVRM-bepalingen. Deze uitspraak sluit aan bij eerder rechtbankjurisprudentie waarin EVRM-verweren tegen de Wet excessief lenen werden verworpen. Voor de praktijk betekent dit dat DGA's met substantiële rekening-courantschulden aan hun eigen vennootschap vooralsnog geen soelaas vinden in een EVRM-beroep. De definitieve rechtsvraag over de EVRM-conformiteit van deze wet zal vermoedelijk pas door het gerechtshof of de Hoge Raad worden beslecht. Partijen kunnen binnen zes weken hoger beroep instellen bij het Gerechtshof Den Haag.