Hoge Raad herstelt immateriële schadevergoeding na termijnoverschrijding
ECLI:NL:HR:2026:1813, Hoge Raad, 06-11-2026, 24/04694
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Overschrijding van de redelijke termijn; vergoeding immateriële schade door Hof gematigd van € 500 naar € 50.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige procedeerde tegen de heffingsambtenaar van de gemeente Haarlemmermeer (via Cocensus) over een WOZ-aanslag. In hoger beroep verlaagde het Hof de door de Rechtbank toegekende immateriële schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn van €500 naar €50 per half jaar. Belanghebbende ging hierover in cassatie.
Beslissing van de rechter
Het cassatieberoep is gegrond verklaard: de Hoge Raad vernietigt de uitspraak van het Hof voor zover deze de vergoeding van immateriële schade betreft en bevestigt de uitspraak van de Rechtbank, zodat de vergoeding van €500 per half jaar termijnoverschrijding wordt hersteld. De doorslaggevende reden is dat het Hof ten onrechte het bedrag verlaagde, in strijd met de norm die de Hoge Raad eerder vaststelde in HR 8 augustus 2025, ECLI:NL:HR:2025:1122.
Impactscore
MiddelDe uitspraak is een bevestiging van een reeds in augustus 2025 gestelde norm en heeft daarmee beperkte zelfstandige rechtsontwikkelende waarde, maar heeft praktisch belang voor alle lopende en toekomstige WOZ- en belastingprocedures waarbij termijnoverschrijding speelt.
Belangrijkste punten
- 1Het Hof verlaagde de immateriële schadevergoeding wegens termijnoverschrijding ten onrechte van €500 naar €50 per half jaar.
- 2De Hoge Raad verwijst naar HR 8 augustus 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1122) als maatgevend arrest voor de hoogte van de vergoeding bij redelijke-termijnoverschrijding.
- 3De overige cassatieklachten worden zonder motivering verworpen op grond van artikel 81 lid 1 Wet RO.
- 4Het dagelijks bestuur van Cocensus wordt veroordeeld in de proceskosten van de cassatieprocedure.
- 5De Hoge Raad doet de zaak zelf af door de uitspraak van de Rechtbank te bevestigen, zonder verwijzing.
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak bevestigt de in HR 8 augustus 2025 gestelde norm dat de vergoeding voor immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in belastingzaken €500 per half jaar bedraagt, en maakt duidelijk dat lagere rechters hiervan niet naar beneden mogen afwijken.
Praktische impact
Belastingplichtigen die lang moeten wachten op een uitspraak in een WOZ- of andere belastingprocedure, behouden recht op een vergoeding van €500 per half jaar termijnoverschrijding; heffingsinstanties kunnen dit bedrag niet door de rechter laten verlagen.
Onderwerp-impact
Voor gemeentelijke belastingprocedures en uitvoeringsorganisaties zoals Cocensus betekent dit dat de standaardvergoeding voor trage procedures vaststaat en niet in hoger beroep kan worden teruggebracht.
Samenvatting
In deze cassatieprocedure stond de hoogte van de immateriële schadevergoeding centraal die een belastingplichtige toekomt wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WOZ-procedure tegen de heffingsambtenaar van de gemeente Haarlemmermeer, uitgevoerd door de gemeenschappelijke regeling Cocensus. De Rechtbank had oorspronkelijk een vergoeding van €500 per half jaar termijnoverschrijding toegekend. In hoger beroep verklaarde het Hof zowel het hoger beroep van belanghebbende als het incidentele hoger beroep van de heffingsambtenaar gegrond, waarbij het Hof de vergoeding drastisch verlaagde naar €50 per half jaar. Tegen deze verlaging richtte belanghebbende zijn cassatieklacht. De Hoge Raad oordeelt dat het middel slaagt, onder verwijzing naar zijn arrest van 8 augustus 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1122), waarin de norm voor de hoogte van de immateriële schadevergoeding bij termijnoverschrijding in belastingzaken uitdrukkelijk is vastgesteld op €500 per half jaar. Het Hof had deze norm miskend door het bedrag terug te brengen naar €50. De Hoge Raad vernietigt de uitspraak van het Hof voor zover deze betrekking heeft op de immateriële schadevergoeding en bevestigt de uitspraak van de Rechtbank op dat punt, zodat de vergoeding van €500 per half jaar wordt hersteld. De overige cassatieklachten worden zonder nadere motivering verworpen op grond van artikel 81 lid 1 Wet op de rechterlijke organisatie, nu beantwoording van die klachten niet noodzakelijk is voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. Het dagelijks bestuur van Cocensus wordt veroordeeld in de proceskosten van de cassatieprocedure. De uitspraak bevestigt dat de vastgestelde standaardvergoeding voor termijnoverschrijding door feitenrechters niet naar beneden mag worden bijgesteld, en versterkt daarmee de rechtsbescherming van belastingplichtigen in langlopende procedures.