Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht
ECLI:NL:HR:2026:1797, Hoge Raad, 30-10-2026, 26/01834
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)HR verklaart het beroep in cassatie n-o.
Kern van de zaak
Belanghebbende stelde beroep in cassatie in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam. Na aanmaning betaalde belanghebbende het verschuldigde griffierecht niet, met als argument dat vooraf heffen van griffierecht in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest.
Beslissing van de rechter
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb, omdat het griffierecht ondanks aanmaning niet is voldaan. Er bestaat geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, nu dit reeds is beslist in HR 12 juni 2026, ECLI:NL:HR:2026:915.
Impactscore
LaagHet arrest is een routinematige toepassing van een reeds in juni 2026 door de Hoge Raad gevestigde regel; het voegt geen nieuwe rechtsnormen toe en heeft primair procesrechtelijk belang voor de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Griffierecht niet betaald ondanks aangetekende aanmaning en Track&Trace-bevestiging van afhaling
- 2Belanghebbende beroept zich tevergeefs op strijdigheid van vooraf heffen griffierecht met artikel 47 EU-Handvest juncto artikel 52 EU-Handvest
- 3Hoge Raad verwijst naar eigen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) voor afwijzing prejudiciële vragen
- 4Geen aanleiding voor prejudiciële verwijzing naar het Hof van Justitie EU over griffierechtregeling
- 5Geen proceskostenveroordeling uitgesproken
Impactanalyse
Juridische impact
De Hoge Raad bevestigt de lijn uit HR 12 juni 2026 dat de Nederlandse griffierechtregeling (voorafgaande betaling op straffe van niet-ontvankelijkheid) niet in strijd is met artikel 47 EU-Handvest en dat hierover geen prejudiciële vragen aan het HvJEU gesteld hoeven te worden. Dit arrest heeft beperkte zelfstandige precedentwerking nu het voortbouwt op een eerder arrest.
Praktische impact
Belastingplichtigen en andere procespartijen die griffierecht niet (tijdig) voldoen, worden onherroepelijk niet-ontvankelijk verklaard; een beroep op EU-grondrechten biedt daartegen geen soelaas.
Onderwerp-impact
Voor belastingprocedures bij de Hoge Raad geldt onverkort de verplichting tot voorafgaande betaling van griffierecht; argumenten gebaseerd op EU-evenredigheidsbeginselen worden stelselmatig verworpen.
Samenvatting
In deze zaak heeft de Hoge Raad op 30 oktober 2026 het beroep in cassatie van belanghebbende niet-ontvankelijk verklaard wegens het niet betalen van griffierecht. Belanghebbende had cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 24 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad had bij aangetekende brief van 22 juni 2026 een betalingstermijn van vier weken gesteld. Hoewel de brief aantoonbaar was afgehaald op een afhaallocatie, bleef betaling uit. Op 22 juli 2026 werd belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. Belanghebbende maakte gebruik van deze gelegenheid en betoogde dat het verplicht vooraf betalen van griffierecht op straffe van niet-ontvankelijkheid onverenigbaar is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Volgens belanghebbende zou het Hof van Justitie van de EU oordelen dat griffierecht uitsluitend achteraf – bij ongegrond beroep – mag worden geheven, omdat dit een evenredigere maatregel is. De Hoge Raad verwierp dit betoog volledig en zag geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. Daartoe verwees de Hoge Raad naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde rechtsvraag reeds uitvoerig was behandeld en ontkennend beantwoord. Nu het griffierecht niet tijdig was voldaan en geen geldige reden voor het verzuim was aangedragen, volgde niet-ontvankelijkverklaring op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Een proceskostenveroordeling werd niet uitgesproken. Het arrest bevestigt de vaste praktijk dat de Nederlandse griffierechtregeling EU-rechtelijk houdbaar is en dat rechters niet gehouden zijn hierover prejudiciële vragen te stellen.