Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 24 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende per aangetekende brief op de verplichting tot betaling van griffierecht en stelde daarvoor een termijn van vier weken. Het griffierecht werd niet voldaan. Na een herinnering via het digitale dossier reageerde belanghebbende met het argument dat de verplichting tot voorafgaande betaling van griffierecht — op straffe van niet-ontvankelijkheid — in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Belanghebbende stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie bij prejudiciële verwijzing zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep, omdat dat een veel evenredigere methode is. De Hoge Raad volgt dit betoog niet. Onder verwijzing naar zijn eigen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin de relevante Unierechtelijke en nationaalrechtelijke kaders al uitgebreid zijn beoordeeld, concludeert de Hoge Raad dat er geen aanleiding bestaat om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. De argumenten van belanghebbende leveren geen grond op voor het oordeel dat het verzuim verschoonbaar is. Op basis van artikel 8:41 lid 6 Awb verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. Het arrest heeft beperkte zelfstandige precedentwaarde, maar bevestigt dat de griffierechtplicht bij de Hoge Raad een harde drempel vormt die niet op EU-grondrechtelijke gronden kan worden omzeild.