Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak stelde een belanghebbende cassatieberoep in tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 24 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees belanghebbende per aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. Het griffierecht bleef onbetaald. Nadat de griffier belanghebbende via het digitale dossier in de gelegenheid had gesteld een verklaring te geven, diende belanghebbende op 19 augustus 2026 een brief in via het webportaal. Daarin betoogde belanghebbende dat het vooraf moeten betalen van griffierecht op straffe van niet-ontvankelijkheid onverenigbaar is met het recht op effectieve rechtsbescherming zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Belanghebbende verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, en stelde daarbij dat een stelsel waarbij griffierecht pas achteraf bij een ongegrond beroep wordt geheven, evenrediger en daarmee EU-rechtelijk aanvaardbaar zou zijn. De Hoge Raad verwierp dit betoog. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) oordeelde de Hoge Raad dat het huidige stelsel van griffierechtheffing zoals geregeld in artikel 8:41 Awb niet in strijd is met het EU-Handvest en dat er geen aanleiding bestaat voor een prejudiciële verwijzing. Nu het griffierecht niet was voldaan en er geen geldige reden bestond voor dat verzuim, verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Een proceskostenveroordeling bleef achterwege. De uitspraak bevestigt de bestaande lijn en voegt geen nieuw recht toe.