Een belastingplichtige stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad maar weigerde het verschuldigde griffierecht te betalen. De belanghebbende beargumenteerde dat voorafgaande betaling van griffierecht in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest van de grondrechten en verzocht de Hoge Raad prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie.

Beslissing van de rechter

Het beroep in cassatie is niet-ontvankelijk verklaard omdat het griffierecht niet is betaald binnen de gestelde termijn. De Hoge Raad ziet geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen, onder verwijzing naar zijn eerder arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde argumenten al zijn verworpen.

22van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak past volledig in een bestaande lijn (HR 12 juni 2026) en voegt geen nieuwe rechtsnorm toe; zij bevestigt slechts de geldende regels omtrent griffierecht en ontvankelijkheid in een individueel geval.

Belangrijkste punten

1Griffierecht werd niet betaald ondanks aangetekende aanmaning en vierwekengestelde betalingstermijn
2Belanghebbende betoogde dat vooraf betalen van griffierecht in strijd is met artikel 47 EU-Handvest jo. artikel 52 EU-Handvest
3De Hoge Raad verwijst naar eigen precedent (ECLI:NL:HR:2026:915) waarin identiek betoog al is verworpen
4Geen aanleiding voor prejudiciële verwijzing naar het Hof van Justitie van de EU
5Niet-ontvankelijkverklaring op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb

Impactanalyse

Juridische impact

De Hoge Raad bevestigt zijn lijn uit juni 2026 dat het Nederlandse griffierechtstelsel niet in strijd is met artikel 47 EU-Handvest, en dat verwijzing naar het HvJEU niet nodig is. Dit versterkt de rechtszekerheid omtrent de toelaatbaarheid van voorafgaande griffierechtheffing.

Praktische impact

Belastingplichtigen die cassatieberoep instellen, zijn verplicht tijdig griffierecht te betalen; het niet-betalen leidt onvermijdelijk tot niet-ontvankelijkheid, ook wanneer grondrechtelijke bezwaren worden aangevoerd.

Onderwerp-impact

Voor de fiscale rechtspraktijk betekent dit dat het argument van strijd met het EU-Handvest ter zake van griffierecht door de Hoge Raad stelselmatig wordt verworpen, waardoor deze processtrategie in belastingzaken geen kans van slagen heeft.

Samenvatting

In deze zaak stelde een belastingplichtige beroep in cassatie in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 24 maart 2026. De griffier sommeerde de belanghebbende bij aangetekende brief van 22 juni 2026 het verschuldigde griffierecht binnen vier weken te voldoen. De brief werd afgehaald op een afhaallocatie, maar het griffierecht bleef onbetaald. Op 22 juli 2026 werd de belanghebbende via het digitale dossier de gelegenheid geboden toe te lichten waarom niet was betaald. In zijn reactie van 19 augustus 2026 voerde de belanghebbende aan dat het verplicht vooraf betalen van griffierecht — op straffe van niet-ontvankelijkheid — in strijd is met artikel 47 van het EU-Handvest van de grondrechten, gelezen in samenhang met artikel 52. Daarbij verzocht de belanghebbende de Hoge Raad prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de EU, stellende dat griffierecht evenrediger zou zijn als het slechts achteraf bij een ongegrond beroep wordt geheven. De Hoge Raad verwerpt dit betoog onder uitdrukkelijke verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde rechtsvragen op dezelfde gronden al zijn beantwoord. De Hoge Raad ziet geen aanleiding opnieuw of alsnog prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. Nu de belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij niet in verzuim was, wordt het beroep in cassatie op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb niet-ontvankelijk verklaard. De zaak illustreert dat de Hoge Raad het EU-Handvest-argument inzake griffierecht als afgedaan beschouwt en procespartijen geen ruimte laat om via herhaling van dit betoog de ontvankelijkheidsdrempel te omzeilen.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 30 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

22van 100

LaagLees toelichting ↓