Een belanghebbende stelde beroep in cassatie in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam. Het griffierecht werd niet betaald, waarna de belanghebbende betoogde dat de verplichting tot vooraf betalen van griffierecht in strijd is met artikel 47 van het EU-Grondrechtenhandvest.

Beslissing van de rechter

De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk wegens het onbetaald laten van het griffierecht. De Hoge Raad ziet geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie, nu dit reeds is beoordeeld in het arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915).

28van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak is een routinematige toepassing van bestaand recht en verwijst uitdrukkelijk naar een reeds gewezen precedentarrest (HR 12 juni 2026). Er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.

Belangrijkste punten

1Griffierecht niet voldaan na aangetekende kennisgeving en geboden herstelmogelijkheid
2Belanghebbende betwist verenigbaarheid van vooraf verschuldigd griffierecht met artikel 47 EU-Grondrechtenhandvest
3Hoge Raad verwijst naar eigen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) voor de afwijzing van het prejudiciële vragen-verzoek
4Geen aanleiding voor prejudiciële vragen aan HvJ EU over griffierechtregeling
5Niet-ontvankelijkheid gegrond op artikel 8:41 lid 6 Awb

Impactanalyse

Juridische impact

De Hoge Raad bevestigt zijn eerdere lijn dat de Nederlandse regeling van vooraf verschuldigd griffierecht niet in strijd is met artikel 47 van het EU-Grondrechtenhandvest en dat daarvoor geen prejudiciële vragen aan het HvJ EU gesteld hoeven te worden. Dit sluit aan bij het precedent van HR 12 juni 2026.

Praktische impact

Rechtzoekenden die in cassatie gaan dienen tijdig griffierecht te voldoen; het niet betalen leidt onherroepelijk tot niet-ontvankelijkheid, ook als Europeesrechtelijke bezwaren worden aangevoerd.

Onderwerp-impact

Voor geschillen waarbij toegang tot de rechter en griffierechtverplichtingen aan de orde zijn, bevestigt deze uitspraak dat de huidige wettelijke systematiek standhoudend is binnen de Europeesrechtelijke kaders.

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 17 maart 2026. De griffier van de Hoge Raad wees de belanghebbende bij aangetekende brief op de verschuldigdheid van griffierecht en stelde een betalingstermijn van vier weken. De brief werd afgehaald bij de afhaallocatie van PostNL, maar het griffierecht bleef onbetaald. Vervolgens werd de belanghebbende in de gelegenheid gesteld toe te lichten waarom niet was betaald. De belanghebbende voerde aan dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen als voorwaarde voor ontvankelijkheid van het cassatieberoep in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Volgens belanghebbende zou een stelsel waarbij griffierecht pas achteraf wordt geheven bij een ongegrond beroep, veel evenrediger zijn dan de in artikel 8:41 Awb voorgeschreven regeling. Belanghebbende meende dat de Hoge Raad daarover prejudiciële vragen diende te stellen aan het Hof van Justitie van de EU. De Hoge Raad gaat hier niet in mee. Onder verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde Europeesrechtelijke argumenten reeds uitvoerig zijn beoordeeld, ziet de Hoge Raad geen aanleiding prejudiciële vragen te stellen. De aangevoerde gronden leveren evenmin een rechtvaardiging op voor het oordeel dat de belanghebbende niet in verzuim is geweest. Op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak bevestigt dat de Nederlandse griffierechtregeling Europeesrechtelijk houdbaar is en dat rechters op dit punt niet gehouden zijn tot het stellen van prejudiciële vragen.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 30 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

28van 100

LaagLees toelichting ↓