Hoge Raad bevestigt interne compensatie ondanks Unierechtelijke bezwaren

Samenvatting

In deze belastingzaak stond centraal of het Nederlandse leerstuk van interne compensatie toepassing kan vinden in gevallen waarin belasting in strijd met het Unierecht is geheven. De belastingplichtige stelde dat de Inspecteur geen beroep op interne compensatie mocht doen, omdat dit het fundamentele Unierechtelijke recht op terugbetaling van onrechtmatig geheven belasting zou schenden en de verplichting tot rentevergoeding zou uithollen. Daarnaast betoogde belanghebbende dat interne compensatie enkel mogelijk is bij omissies van de belastingplichtige zelf, niet bij fouten van de Inspecteur. Zowel de Rechtbank als het Hof verwierpen deze stellingen en bevestigden de toelaatbaarheid van interne compensatie, mede onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 27 mei 2022 (ECLI:NL:HR:2022:752). De Hoge Raad laat dit oordeel in stand. De cassatiemiddelen worden verworpen met toepassing van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie, nu de klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van de hofuitspraak en geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. De Hoge Raad ziet evenmin aanleiding prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie voor te leggen, gelet op de rechtsoverwegingen in zijn eerdere arrest uit 2022. Naast het geschilpunt over interne compensatie speelde een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn. De Rechtbank had vastgesteld dat de behandelingstermijn in eerste aanleg met afgerond 45 maanden de tweejaarstermijn overschreed en kende op basis van de vaste Hoge Raad-uitgangspunten een vergoeding van €4.000 toe. Het Hof verwierp de grieven van belanghebbende hiertegen, en dit oordeel blijft eveneens in stand. Het arrest heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis: het consolideert bestaande rechtspraak zonder nieuwe normen te stellen.