Hoge Raad verklaart cassatieberoep ongegrond zonder nadere motivering
ECLI:NL:HR:2026:1737, Hoge Raad, 23-10-2026, 24/04786
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)HR: 81.1 RO
Kern van de zaak
Een belanghebbende heeft beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Hof Arnhem-Leeuwarden (ECLI:NL:GHARL:2024:7092). De exacte inhoudelijke kwestie blijkt niet uit de beschikbare tekst, maar het betreft een belastingzaak. Tevens verzocht belanghebbende om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in cassatie.
Beslissing van de rechter
Het cassatieberoep is ongegrond verklaard op grond van artikel 81 lid 1 Wet RO, zonder inhoudelijke motivering omdat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. Het verzoek om immateriële schadevergoeding wegens termijnoverschrijding is afgewezen omdat de redelijke termijn van twee jaar niet is overschreden.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een standaard art. 81 Wet RO-arrest zonder inhoudelijke motivering of nieuwe rechtsnorm; de impact beperkt zich tot de individuele zaak en heeft geen bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Hoge Raad past artikel 81 lid 1 Wet RO toe: ongegrondverklaring zonder motivering omdat geen rechtsvragen van belang voor eenheid of ontwikkeling van het recht spelen
- 2Cassatieberoep ingesteld op 29 december 2024; arrest gewezen op 23 oktober 2026 – binnen de redelijke termijn van twee jaar
- 3Verzoek om immateriële schadevergoeding wegens termijnoverschrijding afgewezen
- 4Een na de gestelde termijn ingediend stuk is buiten beschouwing gelaten
- 5Geen proceskostenveroordeling uitgesproken
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak heeft geen precedentwerking nu de Hoge Raad art. 81 Wet RO toepast en geen rechtsvragen van belang voor de rechtseenheid of -ontwikkeling beantwoordt. De uitkomst bevestigt de hofuitspraak zonder nieuwe juridische norm te stellen.
Praktische impact
Voor belanghebbende betekent de uitspraak dat de hofuitspraak onherroepelijk wordt en de eerder vastgestelde belastingaanslag of beslissing in stand blijft. Er is geen compensatie voor de cassatieprocedure toegekend.
Onderwerp-impact
In belastingzaken bevestigt de uitspraak de gangbare toepassing van de redelijke-termijnjurisprudentie: twee jaar voor de cassatiefase is de maatstaf en bij niet-overschrijding wordt geen schadevergoeding toegekend.
Samenvatting
In deze belastingzaak heeft de Hoge Raad op 23 oktober 2026 het beroep in cassatie van belanghebbende ongegrond verklaard. Het cassatieberoep was ingesteld op 29 december 2024 tegen een uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (ECLI:NL:GHARL:2024:7092). De inhoudelijke details van het geschil zijn uit de beschikbare tekst niet kenbaar, maar de Hoge Raad heeft de cassatieklachten beoordeeld en geconcludeerd dat deze niet tot vernietiging van de hofuitspraak kunnen leiden. Op grond van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie behoeft de Hoge Raad zijn oordeel niet nader te motiveren, nu de klachten geen rechtsvragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht. Een stuk dat na afloop van de daarvoor gestelde termijn was ingediend, is buiten beschouwing gelaten. Naast de cassatieklachten had belanghebbende de Hoge Raad verzocht om bij overschrijding van de redelijke termijn de Staat te veroordelen tot vergoeding van immateriële schade. Dit verzoek is afgewezen. De Hoge Raad stelde vast dat tussen de datum van het instellen van het cassatieberoep (29 december 2024) en de uitspraakdatum (23 oktober 2026) minder dan twee jaar is verstreken, zodat de voor de cassatiefase geldende redelijke termijn niet is overschreden. Tot slot zag de Hoge Raad geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De hofuitspraak is hiermee onherroepelijk. De uitspraak heeft als standaard art. 81-arrest geen precedentwerking en beperkte juridische betekenis buiten de individuele zaak.