Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 26 februari 2026. De griffier van de Hoge Raad stuurde een aangetekende brief met het verzoek griffierecht te voldoen binnen vier weken. Ondanks bevestigde aflevering bleef betaling uit. Nadat de belanghebbende in de gelegenheid werd gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was betaald, voerde hij aan dat de verplichting tot voorafgaande betaling van griffierecht als ontvankelijkheidseis in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52. Belanghebbende stelde dat een systeem waarbij griffierecht pas achteraf wordt geheven bij een ongegrond beroep, proportioneler en daarmee Unierechtelijk vereist zou zijn. Hij verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwierp dit betoog met een verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin hij op identieke gronden had geoordeeld dat er geen aanleiding bestaat prejudiciële vragen te stellen en dat de Nederlandse griffierechtregeling van artikel 8:41 Awb niet in strijd is met de Unierechtelijke grondrechtenwaarborgen. Nu geen sprake was van een verschoonbare reden voor het uitblijven van betaling, verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb. Een proceskostenveroordeling bleef achterwege. De uitspraak voegt inhoudelijk weinig toe aan bestaande rechtspraak, maar onderstreept dat de drempel van het vooraf betalen van griffierecht door de Hoge Raad strikt wordt gehandhaafd en dat Unierechtelijke argumenten hieraan niet afdoen.