Hoge Raad verklaart cassatie niet-ontvankelijk wegens ontbrekende gronden

Samenvatting

In deze zaak stelde een belanghebbende beroep in cassatie in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof 's-Hertogenbosch van 18 februari 2026 (zaaknummers 23/1266 en 23/1267). De inhoud van het onderliggende geschil is uit de uitspraak niet kenbaar; de Hoge Raad heeft uitsluitend de ontvankelijkheid beoordeeld. Het beroepschrift voldeed niet aan het vereiste van artikel 6:5 lid 1 letter d Awb, dat voorschrijft dat een beroepschrift de gronden van het beroep moet bevatten. De griffier van de Hoge Raad stelde de belanghebbende bij aangetekende brief van 9 juli 2026 in de gelegenheid dit verzuim te herstellen, met een termijn die eindigde op 20 augustus 2026. Uit de Track & Trace-gegevens van PostNL bleek dat de brief op het opgegeven adres was afgeleverd, zodat de ontvangst van de herstelmogelijkheid kon worden aangenomen. De belanghebbende diende geen tijdig herstelschrift in. Een geschrift dat de Hoge Raad na het verstrijken van de termijn ontving, werd buiten beschouwing gelaten. Op grond van artikel 6:6 Awb, dat voorziet in niet-ontvankelijkverklaring bij niet-herstel van een verzuim waarvoor een herstelmogelijkheid is geboden, verklaarde de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. De Hoge Raad zag geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De uitspraak is van zuiver procesrechtelijke aard en bevestigt de vaste toepassing van de ontvankelijkheidsvereisten in cassatie. Voor de belanghebbende heeft dit tot gevolg dat de hofuitspraak onherroepelijk is. De zaak illustreert hoe cruciaal het is om tijdig aan formele vereisten te voldoen en hersteltermijnen strikt in acht te nemen.