Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak had een belastingplichtige cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam. De griffier van de Hoge Raad had belanghebbende per aangetekende brief – aantoonbaar bezorgd via Track&Trace – gewezen op de verplichting griffierecht te betalen en daarvoor een termijn van vier weken gesteld. Na het uitblijven van betaling werd belanghebbende in de gelegenheid gesteld toe te lichten waarom niet was betaald. In reactie hierop voerde belanghebbende aan dat het systeem van verplichte voorafgaande griffierechtbetaling op straffe van niet-ontvankelijkheid in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Volgens belanghebbende zou het Hof van Justitie van de EU oordelen dat griffierecht pas achteraf bij een ongegrond beroep mag worden geheven, omdat dit een evenrediger maatregel zou zijn. Belanghebbende meende dat de Hoge Raad verplicht was hierover prejudiciële vragen te stellen aan het HvJ EU. De Hoge Raad verwierp dit betoog en verklaarde het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Voor de inhoudelijke motivering verwees de Hoge Raad volledig naar de rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), op grond waarvan geen aanleiding bestaat prejudiciële vragen te stellen. Daarmee staat vast dat het stelsel van voorafgaande griffierechtbetaling niet in strijd is met het EU-Handvest. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken. Dit arrest heeft beperkte zelfstandige juridische betekenis, nu het slechts de reeds gevestigde lijn bevestigt en geen nieuwe rechtsvragen beantwoordt.