Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak stelde een belanghebbende beroep in cassatie in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam in een belastingkwestie. Na aangetekende kennisgeving over de verschuldigdheid van griffierecht bleef betaling uit. De Hoge Raad bood belanghebbende nog de mogelijkheid te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. In reactie hierop betoogde belanghebbende dat de regeling van verplichte voorafgaande betaling van griffierecht als ontvankelijkheidsvoorwaarde — neergelegd in artikel 8:41 Awb — in strijd is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Belanghebbende stelde dat een stelsel waarbij griffierecht pas achteraf wordt geheven bij een ongegronde uitkomst, proportioneler zou zijn, en dat de Hoge Raad hierover verplicht prejudiciële vragen dient te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog en verwijst daarvoor uitdrukkelijk naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde principiële vraag reeds uitvoerig is beoordeeld en ontkennend beantwoord. Nu de argumenten van belanghebbende geen nieuw licht werpen op die beoordeling, ziet de Hoge Raad evenmin aanleiding om thans prejudiciële vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie. Het gevolg is dat het beroep in cassatie op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb niet-ontvankelijk wordt verklaard wegens het uitblijven van de griffierechtvoldoening. Het arrest heeft een beperkte zelfstandige juridische betekenis: het bevestigt en consolideert de lijn die de Hoge Raad eerder in 2026 heeft uitgezet, maar voegt daar inhoudelijk niets aan toe. Voor de praktijk onderstreept de uitspraak dat het tijdig voldoen van griffierecht een harde processuele voorwaarde blijft, waaraan ook EU-rechtelijke verweren niets kunnen afdoen.