Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak heeft de Hoge Raad op 16 oktober 2026 uitspraak gedaan in een cassatieprocedure die was ingesteld tegen een arrest van het Gerechtshof Amsterdam van 10 maart 2026. De kern van het geschil betrof niet de inhoudelijke belastingkwestie, maar de ontvankelijkheid van het cassatieberoep. Nadat belanghebbende was aangemand het verschuldigde griffierecht te voldoen – met aflevering van de aangetekende brief bevestigd via Track&Trace – bleef betaling achterwege. Vervolgens werd belanghebbende in de gelegenheid gesteld te verklaren waarom het griffierecht niet was voldaan. In reactie daarop betoogde belanghebbende dat de verplichting om griffierecht vooraf te betalen op straffe van niet-ontvankelijkheid, zoals neergelegd in artikel 8:41 Awb, onverenigbaar is met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dat het recht op effectieve rechtsbescherming waarborgt. Volgens belanghebbende zou een stelsel waarbij griffierecht pas achteraf bij een ongegrond beroep wordt geheven, veel evenrediger zijn. Bovendien zou de Hoge Raad op grond van het Unierecht verplicht zijn hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. Onder verwijzing naar zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin dezelfde argumenten reeds uitvoerig zijn beoordeeld en verworpen, ziet de Hoge Raad geen aanleiding tot prejudiciële verwijzing. Nu het griffierecht niet is voldaan en geen sprake is van een verschoonbaar verzuim, verklaart de Hoge Raad het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Proceskosten worden niet toegewezen. De uitspraak onderstreept dat de griffierechtplicht als ontvankelijkheidsdrempel Unierechtelijk houdbaar wordt geacht en dat op dit punt geen ruimte bestaat voor verdere discussie zolang het Hof van Justitie niet anders heeft beslist.