Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens ontbrekende gronden

Samenvatting

In deze zaak had een belanghebbende beroep in cassatie ingesteld tegen een uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant van 10 april 2026 (zaaknummers BRE 25/4755 en 25/5449). Het beroepschrift voldeed echter niet aan de wettelijke vereisten: artikel 6:5 lid 1 letter d van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) verplicht een indiener om de gronden van het beroep in het beroepschrift op te nemen, maar dat was niet gebeurd. De griffier van de Hoge Raad heeft belanghebbende bij aangetekende brief van 5 juni 2026 in de gelegenheid gesteld dit verzuim binnen zes weken te herstellen. Toen daar geen gehoor aan werd gegeven, verleende de griffier bij aangetekende brief van 16 juli 2026 een aanvullende termijn van vier weken. Uit Track&Trace-gegevens van PostNL bleek dat deze tweede brief daadwerkelijk was afgeleverd op het door belanghebbende opgegeven adres. Desondanks heeft belanghebbende ook van deze tweede herstelmogelijkheid geen gebruik gemaakt. De Hoge Raad zag zich daarmee genoodzaakt het beroep in cassatie niet-ontvankelijk te verklaren op grond van artikel 6:6 Awb, dat de sanctie op niet-herstel van een formeel verzuim regelt. Er was geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. Deze uitspraak stelt geen nieuwe rechtsvragen en heeft geen richtinggevende precedentwerking. Het is een routinematige toepassing van de verzuimherstelprocedure die benadrukt hoe cruciaal procedurele zorgvuldigheid is bij het instellen van cassatieberoep. Voor de belanghebbende heeft de niet-ontvankelijkverklaring als praktisch gevolg dat de uitspraak van de rechtbank onherroepelijk is geworden zonder dat de Hoge Raad inhoudelijk heeft kunnen oordelen over het onderliggende geschil.