Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze zaak stelde een belanghebbende cassatieberoep in bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 26 februari 2026. Na aangetekende kennisgeving van de griffier over het verschuldigde griffierecht bleef betaling binnen de gestelde termijn van vier weken uit. Nadat belanghebbende in de gelegenheid was gesteld de reden van niet-betaling toe te lichten, voerde hij aan dat de wettelijke plicht tot voorafgaande betaling van griffierecht als ontvankelijkheidsvoorwaarde in strijd is met het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 daarvan. Naar de mening van belanghebbende zou het Hof van Justitie oordelen dat griffierecht pas achteraf – bij een ongegrond beroep – geheven mag worden als meer evenredige maatregel. Belanghebbende achtte de Hoge Raad verplicht hierover prejudiciële vragen te stellen. De Hoge Raad verwerpt dit betoog en verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb. Voor de inhoudelijke motivering verwijst de Hoge Raad naar zijn eerder gewezen arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915), waarin in rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 reeds uitgebreid is uiteengezet waarom de Nederlandse griffierechtsystematiek niet in strijd is met het EU-Handvest en waarom er geen aanleiding bestaat voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie. Het argument van belanghebbende levert dan ook geen grond op voor het oordeel dat hij niet in verzuim is geweest. Het arrest is een bevestiging van bestaande rechtspraak en heeft geen zelfstandige precedentwerking van betekenis.