Hoge Raad verklaart cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens griffierecht

Samenvatting

In deze zaak ging een vennootschap in cassatie bij de Hoge Raad tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 16 juli 2024 in een belastinggeschil. Omdat de vennootschap het voor de cassatieprocedure verschuldigde griffierecht niet kon of wilde betalen, deed zij een beroep op betalingsonmacht op grond van artikel 8:41 lid 6 Awb, gelezen in samenhang met artikel 29 AWR en artikel 8:109 Awb. De griffier van de Hoge Raad stelde belanghebbende in de gelegenheid dit beroep nader te onderbouwen. In reactie hierop werden via het webportaal van de Hoge Raad diverse stukken ingediend: salarisspecificaties van de bestuurder van de vennootschap over een reeks loonperioden in 2024, een afdruk van de vennootschapsbelastingaangifte over het jaar 2019, een brief van de Ontvanger over uitstel voor de aangifte vennootschapsbelasting 2020, en een aanvullende brief. De Hoge Raad oordeelde dat de overgelegde stukken de betalingsonmacht van de vennootschap zelf onvoldoende aantonen. Salarisspecificaties van de bestuurder zeggen immers primair iets over de persoonlijke financiële positie van die bestuurder, niet over de financiële toestand van de vennootschap als zelfstandige rechtspersoon. Nu de betalingsonmacht niet genoegzaam is onderbouwd en het griffierecht daarmee niet is voldaan, ontbreekt een processuele voorwaarde voor ontvankelijkheid. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk, onder verwijzing naar zijn eerdere rechtspraak hierover, waaronder het arrest van 14 juni 2024 (ECLI:NL:HR:2024:853). Er wordt geen proceskostenveroordeling uitgesproken. De uitspraak onderstreept dat rechtspersonen die betalingsonmacht inroepen, overtuigend bewijs moeten aanleveren over de financiële situatie van de entiteit zelf, niet louter van haar bestuurder.