Hoge Raad verhoogt proceskostenvergoeding belastingprocedure naar €1.868

Samenvatting

In deze cassatieprocedure stond de hoogte van de proceskostenvergoeding in een belastingzaak centraal. De belastingplichtige (belanghebbende) was het niet eens met de door het gerechtshof vastgestelde vergoeding van €875 voor de rechtbankprocedure en voerde aan dat zowel het Unierecht als de bijzondere omstandigheden van het geval recht gaven op een hogere vergoeding. Belanghebbende stelde dat het enkele feit dat de forfaitaire bedragen de werkelijk gemaakte proceskosten slechts gedeeltelijk dekken, al voldoende is om via het Unierecht aanspraak te maken op een volledige vergoeding. De Hoge Raad verwerpt dit argument en sluit aan bij zijn arrest van dezelfde datum (ECLI:NL:HR:2026:1246). Het Unierechtelijke betoog faalt: de enkele omstandigheid dat forfaitaire proceskostenvergoedingen de werkelijke kosten niet volledig dekken, is op zichzelf onvoldoende om een hogere vergoeding via het Unierecht te onderbouwen. Wel erkent de Hoge Raad dat bijkomende omstandigheden in samenhang met dat feit aanleiding kunnen geven tot een hogere vergoeding op grond van artikel 2 lid 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht. De overige door belanghebbende aangevoerde omstandigheden bieden echter onvoldoende grond voor toepassing van die uitzonderingsbepaling. Niettemin verklaart de Hoge Raad het cassatieberoep gegrond. De uitspraak van het hof wordt vernietigd voor zover daarin de proceskostenvergoeding voor de rechtbankprocedure op €875 was vastgesteld. De Hoge Raad stelt de vergoeding voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op €1.868. Over een deel van dat bedrag (€993) is wettelijke rente verschuldigd vanaf vier weken na de openbaarmaking van de uitspraak van de rechtbank op 2 maart 2022. Tevens wijst de Hoge Raad het verzoek om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie af.