Hoge Raad: aanvullende Unierechtelijke rente via ontvanger, niet inspecteur

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of een belastingplichtige aanspraak kon maken op aanvullende rente van de inspecteur nadat bpm (belasting van personenauto's en motorrijwielen) als strijdig met Unierecht was teruggegeven. De inspecteur had uit eigen beweging belastingrente vergoed conform de regeling in hoofdstuk VA van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR), maar belanghebbende stelde dat op grond van het HvJ-arrest Irimie (C-565/11) recht bestond op rente over een langere periode — namelijk vanaf het moment van de onrechtmatige betaling tot aan de daadwerkelijke terugbetaling. Zowel de Rechtbank als het Hof wezen het standpunt van belanghebbende af en oordeelden dat voor die aanvullende rentevergoeding de weg via de ontvanger op grond van artikel 28c Invorderingswet 1990 openstaat, en niet de bezwaar- en beroepsprocedure tegen de inspecteur. Voor de Hoge Raad herhaalde belanghebbende dat de Nederlandse wettelijke systematiek — waarbij de aanvullende Unierechtelijke rente bij de ontvanger moet worden gevorderd — in strijd is met het Unierecht, omdat de verplichting tot rentevergoeding wegens onrechtmatige heffing buiten de procedurele autonomie van lidstaten zou vallen. Subsidiair werd verzocht om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie. De Hoge Raad verwerpt dit betoog. De keuze van de Nederlandse wetgever om de aanvullende rentevergoeding te regelen via art. 28c IW 1990 — en dus via de ontvanger — is verenigbaar met het Unierechtelijk doeltreffendheidsbeginsel, zolang die route daadwerkelijk openstaat voor de belastingplichtige. Het verzoek om prejudiciële vragen te stellen wordt niet ingewilligd. De uitspraak bevestigt daarmee de bestaande bevoegdheidsverdeling en maakt duidelijk dat belastingplichtigen in bpm-teruggaafzaken actief een separate invorderingsrechtelijke procedure moeten starten om aanvullende Unierechtelijke rente te verkrijgen.