Hoge Raad verwerpt cassatie WOZ-gegevensverstrekking

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap Utrecht artikel 40 lid 2 van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) had geschonden door gevraagde gegevens niet (tijdig) te verstrekken tijdens de bezwaarfase. Het Hof had die vraag in het midden gelaten en, veronderstellenderwijs uitgaande van een schending, geoordeeld dat de belastingplichtige daardoor niet was benadeeld, omdat hij ook zonder die schending bezwaar en beroep zou hebben ingesteld. De Hoge Raad overweegt dat dit oordeel van het Hof onjuist is en verwijst daarvoor naar zijn eerder arrest van 19 december 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1823), waarin hij heeft vastgelegd dat de nadeeloordeling bij schending van artikel 40 lid 2 Wet WOZ niet aldus mag worden ingevuld. De cassatieklacht hierover is dan ook terecht voorgesteld. Desondanks kan de klacht niet leiden tot vernietiging van de hofuitspraak. Uit de processtukken volgt namelijk onomstotelijk dat de gevraagde en onder het bereik van artikel 40 lid 2 Wet WOZ vallende gegevens wél aan de belastingplichtige zijn verstrekt, zij het in de loop van de bezwaarfase. Daarmee is het gebrek in feite hersteld en ontbreekt grond voor cassatie. De overige cassatieklachten worden zonder nadere motivering verworpen op grond van artikel 81 lid 1 Wet RO, nu beantwoording van de daaraan ten grondslag liggende rechtsvragen niet noodzakelijk is voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. Het beroep in cassatie wordt ongegrond verklaard en er wordt geen proceskostenveroordeling opgelegd. De uitspraak bevestigt dat heffingsambtenaren die de vereiste gegevens tijdig in de bezwaarfase verstrekken, een eventueel procedureel vormverzuim kunnen helen.