Hoge Raad: WOZ-schending artikel 40 leidt tot proceskostenvergoeding

Samenvatting

In deze zaak stond centraal of een belastingplichtige recht heeft op vergoeding van proceskosten en griffierecht wanneer de heffingsambtenaar de informatieplicht van artikel 40 lid 2 van de Wet WOZ heeft geschonden, maar de belastingplichtige ook om inhoudelijke redenen zou hebben geprocedeerd. De heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap Utrecht had in de bezwaarfase geweigerd de wettelijk verplichte correcties bij afwijking van de gemiddelde waardering van factoren als kwaliteit, onderhoud, uitstraling en ligging te verstrekken. Het hof erkende deze schending, maar weigerde proceskosten en griffierecht toe te kennen. Reden: de belastingplichtige zou de procedure toch zijn gestart vanwege het inhoudelijke geschil over het afnemend grensnut bij de WOZ-waardebepaling, zodat van benadeling door de schending geen sprake zou zijn. De Hoge Raad verwerpt deze redenering. Een succesvol beroep op schending van artikel 40 lid 2 Wet WOZ geeft zelfstandig recht op vergoeding van proceskosten en griffierecht, als bedoeld in artikel 30a lid 2 onderdeel b van de Wet WOZ. De vraag of de belastingplichtige ook zonder de schending zou hebben geprocedeerd, is voor dit recht op vergoeding niet relevant. De Hoge Raad vernietigt de uitspraken van hof en rechtbank uitsluitend voor zover zij het griffierecht en de proceskosten betreffen, en draagt de BghU op het griffierecht voor cassatie (€ 138) en het bij het hof betaalde griffierecht te vergoeden. De inhoudelijke WOZ-waardebeslissing blijft onaangetast. Deze uitspraak heeft substantiële betekenis voor de WOZ-praktijk: heffingsambtenaren kunnen een schending van de toezendplicht niet meer vrijwaren van financiële gevolgen door te betogen dat de belastingplichtige toch wel zou hebben geprocedeerd. Dit versterkt de naleving van informatieverplichtingen in de bezwaarfase en verbetert daarmee de rechtsbescherming van WOZ-bezwaarmakers.