Hof wijst hoger beroep belastingplichtige over PFZW-loonheffing opnieuw af
ECLI:NL:GHSHE:2026:2739, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 23-09-2026, 25/1109 en 25/1110
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Belanghebbende is het niet eens met de aanslagen IB/PVV voor de jaren 2021 en 2022. De inspecteur is volgens hem ten onrechte afgeweken van de aangiften. Het hof is, net als de rechtbank, van oordeel dat de inspecteur terecht is afgeweken van de aangiften, omdat belanghebbende voor beide jaren een te hoog bedrag aan ingehouden loonheffing had aangegeven. Het hof is verder van oordeel dat belanghebbende terecht door de rechtbank is veroordeeld in de proceskosten van de inspecteur wegens kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht, aangezien doorprocederen in dit geval geen enkel redelijk doel diende, gelet op de procedures over voorgaande jaren. Het hof wijst het verzoek van de inspecteur om belanghebbende in hoger beroep ook te veroordelen in de proceskosten wegens kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht echter af. Het aanwenden van een rechtsmiddel tegen een uitspraak waarin geoordeeld is dat men kennelijk onredelijk gebruikmaakt van procesrecht, is in beginsel namelijk niet kennelijk onredelijk. Bij gelijkblijvende omstandigheden kan het hof een volgende keer mogelijk anders oordelen.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige bestrijdt al jarenlang de hoogte van de ingehouden loonheffing op zijn PFZW-pensioenuitkering. Hij stelt dat PFZW een hogere pensioenuitkering had moeten uitbetalen en daardoor ook meer loonheffing had moeten inhouden, wat de belastingaanslagen IB/PVV 2021 en 2022 zou beïnvloeden. De inspecteur en rechtbank verwierpen dit standpunt eerder al voor meerdere eerdere jaren.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard. Het hof volgt de rechtbank en eerdere jurisprudentie (tot aan de Hoge Raad) en oordeelt dat de inspecteur de ingehouden loonheffing correct heeft vastgesteld op basis van de van SVB en PFZW ontvangen informatie. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen omdat toekenning daarvan alleen mogelijk is bij een gegrond beroep.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een routinematige bevestiging van vaste jurisprudentie in een individuele zaak zonder precedentwerking; dezelfde kwestie is al meerdere malen door hogere rechters beslist en er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord.
Belangrijkste punten
- 1Dezelfde grief over te lage inhouding loonheffing door PFZW is al meerdere malen (voor jaren 2010, 2016, 2018 en 2019) door rechters, inclusief de Hoge Raad, verworpen.
- 2De inspecteur mag uitgaan van de door SVB en PFZW gerenseigneerde bedragen; de belastingplichtige betwist deze bedragen ook niet als zodanig.
- 3De belastingrechter kan in belastingzaken (IB/PVV) alleen schadevergoeding toekennen bij een gegrond (hoger) beroep.
- 4Er is geen schending van beginselen van behoorlijk bestuur door de inspecteur vastgesteld.
- 5Het hof signaleert mogelijk kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht, maar de uitspraaktekst is op dit punt onvolledig.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat renseigneringsgegevens van uitkeringsinstanties als PFZW en SVB het uitgangspunt vormen voor de vaststelling van ingehouden loonheffing, en dat een belastingplichtige die meent recht te hebben op een hogere uitkering dit in een civielrechtelijke procedure tegen de uitkeringsinstantie moet afdwingen, niet via de belastingrechter.
Praktische impact
Voor belanghebbende betekent dit dat de aanslagen IB/PVV 2021 en 2022 ongewijzigd in stand blijven en dat hij geen schadevergoeding ontvangt. Herhaald procederen over dezelfde grief biedt geen soelaas zolang de grondslagen niet wijzigen.
Onderwerp-impact
In de sfeer van pensioenuitkeringen en loonheffing onderstreept de uitspraak dat geschillen over de hoogte van pensioenuitkeringen thuishoren bij de civiele rechter of het pensioenfonds zelf, en niet bij de belastingrechter.
Samenvatting
Deze zaak betreft een belastingplichtige die al jarenlang in procedures opkomt tegen zijn aanslagen inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (IB/PVV), met als kern de stelling dat pensioenfonds PFZW hem een hogere pensioenuitkering had moeten toekennen en daardoor ook meer loonheffing had moeten inhouden. Voor de jaren 2021 en 2022 herhaalt hij dit standpunt opnieuw. De inspecteur heeft bij het vaststellen van de aanslagen aangesloten bij de door SVB en PFZW aangeleverde renseigneringsgegevens, bedragen die de belastingplichtige als zodanig niet betwist. Het Gerechtshof 's-Hertogenbosch bekrachtigt het oordeel van de rechtbank en verwerpt het hoger beroep als ongegrond. Het hof wijst erop dat de identieke grief al in procedures over de jaren 2010, 2016, 2018 en 2019 uitvoerig is beoordeeld en verworpen door diverse instanties, waaronder de Hoge Raad. Er bestaat geen aanleiding om voor de jaren 2021 en 2022 anders te oordelen. De inspecteur heeft niet onrechtmatig of onzorgvuldig gehandeld en heeft geen beginsel van behoorlijk bestuur geschonden. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen. In belastingzaken over de IB/PVV kan de belastingrechter uitsluitend schadevergoeding toekennen indien het (hoger) beroep gegrond wordt verklaard. Nu zowel het beroep als het hoger beroep ongegrond zijn, ontbreekt de wettelijke grondslag voor schadevergoeding. Daarnaast gaat het hof in op de vraag of sprake is van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht, maar de uitspraaktekst is op dit onderdeel onvolledig, zodat over de uitkomst van dat oordeel onzekerheid bestaat. De zaak illustreert dat een geschil over de hoogte van een pensioenuitkering via de civiele rechter of het pensioenfonds zelf dient te worden uitgevochten, niet via de belastingrechter.