Accijnstekort bij uitladen erkend als belastbare onregelmatigheid

Samenvatting

In deze belastingzaak voor het Gerechtshof 's-Hertogenbosch stond centraal of een tekort dat werd geconstateerd bij het uitladen van accijnsgoederen die onder accijnsschorsing werden overgebracht, als 'onregelmatigheid' in de zin van richtlijn 2008/118/EG kan worden aangemerkt en daarmee aanleiding geeft tot accijnsheffing in Nederland. De inspecteur had een aanslag opgelegd omdat bij aankomst in de Nederlandse lossingsplaats een tekort aan accijnsgoederen was vastgesteld dat de toegestane verliesgrenzen overschreed. Belanghebbende verzette zich hiertegen en betoogde onder meer dat sprake was van onherstelbaar verlies door de aard van de goederen, een uitzondering die is neergelegd in artikel 7 lid 4 van de richtlijn en het corresponderende artikel 2 lid 5 van de Wet op de accijns. Het hof verwerpt dit betoog op twee zelfstandige gronden. In de eerste plaats oordeelt het hof dat de stelling over onherstelbaar verlies tardief is: belanghebbende had dit verweer redelijkerwijs al voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Gerecht EU naar voren moeten brengen. In de tweede plaats had de stelling ook inhoudelijk geen stand gehouden, nu de inspecteur onweersproken heeft aangevoerd dat de geconstateerde tekorten de normen overschrijden waarbinnen een verlies aan de aard van de goederen kan worden toegeschreven. Voorts bevestigt het hof, in navolging van het Gerecht EU, dat het begrip 'onregelmatigheid' voor het gehele artikel 10 van richtlijn 2008/118/EG uniform moet worden uitgelegd: een tekort bij levering volstaat als grondslag voor heffing, tenzij de verliesuitzondering van toepassing is. Nu dat laatste niet het geval is, wordt de onregelmatigheid geacht in Nederland te hebben plaatsgevonden op grond van artikel 10 lid 2 van de richtlijn, zodat Nederland heffingsbevoegd is. De accijnsaanslag blijft in stand. Beide partijen kunnen binnen zes weken beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad.