Belastingplichtige met woonruimte in Nederland en Duitsland: fiscaal inwoner Nederland

Samenvatting

In deze belastingzaak voor het Gerechtshof 's-Hertogenbosch stond de fiscale woonplaats van belanghebbende over het jaar 2014 centraal. Belanghebbende beschikte zowel in Nederland als in Duitsland over woonruimte: hij huurde een klein appartement in Duitsland waar hij doordeweeks tijdens werkweken verbleef, had zich daar ingeschreven en had over (een deel van) zijn inkomen en/of vermogen in Duitsland inkomstenbelasting betaald. In Nederland had hij eveneens een woning en persoonlijke betrekkingen. Omdat sprake was van woonruimte in beide verdragsstaten, moest het hof op grond van artikel 3, lid 3, van het Belastingverdrag Nederland-Duitsland bepalen in welk land de persoonlijke en economische betrekkingen het sterkst zijn — het zogenoemde middelpunt van de levensbelangen. Het hof oordeelde dat zowel de economische als de persoonlijke banden met Nederland sterker waren dan die met Duitsland. De inschrijving in Duitsland en de aldaar betaalde belasting konden dit oordeel niet keren. Op grond hiervan kwalificeerde het hof belanghebbende als fiscaal inwoner van Nederland voor het belastingjaar 2014. Daarnaast betwistte belanghebbende of de inspecteur bevoegd was tot navordering, bij gebrek aan een nieuw feit of kwade trouw. De bewijslast voor het bestaan van een nieuw feit rust op de inspecteur. De beschikbare tekst van de uitspraak is op dit onderdeel onvolledig, zodat over de uitkomst van de navorderingskwestie op basis van de voorliggende informatie geen definitieve conclusie getrokken kan worden. Deze uitspraak bevestigt het belang van de feitelijke weging van persoonlijke en economische omstandigheden bij verdragsrechtelijke woonplaatsbepaling, en toont aan dat formele buitenlandse inschrijving en belastingbetaling elders op zichzelf onvoldoende zijn om de fiscale woonplaats in Nederland te doorbreken.