Belastingrechter onbevoegd over kwijtschelding en beslaglegging Belastingdienst
ECLI:NL:GHSHE:2026:2169, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 05-08-2026, 22/301 tot en met 22/304
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Belanghebbende stelt beroep in tegen verschillende belastingaanslagen IB/PVV en beschikkingen over de jaren 2015, 2016 en 2017. Hij heeft geen bezwaar gemaakt. De rechtbank heeft de beroepschriften als bezwaar tegengestuurd naar de inspecteur. Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
Kern van de zaak
Een belanghebbende heeft beroep ingesteld bij de belastingrechter tegen beslissingen van de Belastingdienst, waaronder een afwijzing van een kwijtscheldingsverzoek en de betekening van een dwangbevel met beslaglegging. De rechtbank en het hof moesten beoordelen of de belastingrechter bevoegd is over deze invorderingskwesties te oordelen.
Beslissing van de rechter
Het beroep is niet-ontvankelijk verklaard voor zover het invorderingskwesties betreft, omdat de belastingrechter in beginsel niet bevoegd is over besluiten op grond van de Invorderingswet 1990 te oordelen. De doorslaggevende reden is dat noch de beslissing op een kwijtscheldingsverzoek, noch de beslaglegging/dwangbevelbetekening onder de wettelijke uitzonderingen valt; de civiele rechter is ter zake bevoegd.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een bevestiging van bestaand, gevestigd recht over competentieverdeling tussen belasting- en civiele rechter; er worden geen nieuwe rechtsnormen gesteld en de uitspraak heeft beperkte precedentwaarde.
Belangrijkste punten
- 1De belastingrechter is als uitgangspunt niet bevoegd te oordelen over besluiten genomen op grond van de Invorderingswet 1990.
- 2Kwijtscheldingsbeslissingen van de invorderingsambtenaar vallen niet onder de wettelijke uitzonderingen op dit beginsel.
- 3Tegen een afwijzende kwijtscheldingsbeschikking staat administratief beroep open bij de directeur (art. 24 Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990), maar daarna geen beroep bij de fiscale bestuursrechter.
- 4Geschillen over beslaglegging en tenuitvoerlegging van dwangbevelen dienen uitsluitend aan de civiele rechter te worden voorgelegd.
- 5Een beroepschrift dat tevens ziet op een verzoek om ambtshalve vermindering wordt doorgezonden aan de inspecteur ter behandeling als bezwaarschrift.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat de belastingrechter geen bevoegdheid heeft over invorderingshandelingen zoals kwijtschelding en beslaglegging op grond van de Invorderingswet 1990, en dat de civiele rechter de aangewezen instantie is voor dergelijke geschillen.
Praktische impact
Belastingplichtigen die het niet eens zijn met een kwijtscheldingsbeslissing of beslaglegging door de Belastingdienst, kunnen na administratief beroep niet naar de belastingrechter maar moeten een civiele procedure starten, wat hogere drempel en andere procesregels met zich meebrengt.
Onderwerp-impact
Voor belastingschuldigen in financieel kwetsbare situaties die kwijtschelding zoeken, onderstreept deze uitspraak het belang van het kennen van de juiste rechtsgang, bij gebreke waarvan kostbare tijd verloren kan gaan.
Samenvatting
In deze zaak voor het Gerechtshof 's-Hertogenbosch stond de bevoegdheidsvraag centraal: kan een belastingplichtige bij de belastingrechter opkomen tegen besluiten van de Belastingdienst in het kader van de invordering, meer specifiek een afwijzing van een kwijtscheldingsverzoek en de betekening van een dwangbevel met beslaglegging? De rechtbank had zich reeds onbevoegd verklaard ten aanzien van deze invorderingskwesties, en het hof bevestigt dit oordeel. De invordering van belastingen geschiedt op grond van de Invorderingswet 1990 door de ontvanger van de Belastingdienst. Als uitgangspunt is de belastingrechter niet bevoegd te oordelen over besluiten die op deze wet zijn gebaseerd. De wet kent wel enkele uitzonderingen, maar de beslissing op een kwijtscheldingsverzoek valt daar niet onder. Evenmin geldt een uitzondering voor de betekening van beslag of de tenuitvoerlegging van een dwangbevel. Na een afwijzende kwijtscheldingsbeschikking staat op grond van artikel 24 van de Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990 administratief beroep open bij de directeur. Als ook dat beroep wordt afgewezen, is de fiscale bestuursrechter niet de aangewezen instantie. De civiele rechter is dan de enige die bevoegd is kennis te nemen van het geschil. Hetzelfde geldt voor geschillen over de rechtmatigheid van een door de ontvanger gelegd beslag. Daarnaast bevat de uitspraak een procedurele beslissing over een beroepschrift dat mede betrekking had op een verzoek om ambtshalve vermindering: dit gedeelte wordt doorgezonden aan de inspecteur om als bezwaarschrift te worden behandeld. De uitspraak heeft beperkte precedentwaarde omdat zij vaste jurisprudentie over de bevoegdheidsverdeling bevestigt, maar is praktisch relevant voor belastingplichtigen die de juiste rechtsgang moeten kiezen bij invorderingsgeschillen.