Cassatieberoep niet-ontvankelijk wegens onbetaald griffierecht

Samenvatting

In deze korte procedure bij de Hoge Raad stond de ontvankelijkheid van een beroep in cassatie centraal. Belanghebbende had cassatie ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam, maar voldeed niet aan de verplichting tot betaling van griffierecht. Na aangetekende kennisgeving door de griffier en een herstelmogelijkheid via het digitale dossier, reageerde belanghebbende met een principieel verweer: de verplichting om griffierecht vooraf te betalen op straffe van niet-ontvankelijkheid zou in strijd zijn met artikel 47 van het EU-Handvest van de grondrechten (recht op effectieve rechterlijke bescherming), gelezen in samenhang met artikel 52 (beperkingsclausule). Belanghebbende pleitte voor een systeem waarbij griffierecht pas achteraf wordt geheven bij een ongegrond beroep, als evenrediger alternatief, en verzocht de Hoge Raad hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. De Hoge Raad gaat niet mee in dit betoog. Onder verwijzing naar rechtsoverwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026 (ECLI:NL:HR:2026:915) stelt de Hoge Raad vast dat het EU-Handvest-argument reeds is beoordeeld en geen aanleiding geeft tot het stellen van prejudiciële vragen. Nu het griffierecht niet is betaald, vloeit de niet-ontvankelijkheid rechtstreeks voort uit artikel 8:41 lid 6 Awb. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie dan ook niet-ontvankelijk en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. Deze uitspraak voegt inhoudelijk weinig nieuws toe aan het recht, maar illustreert dat de Hoge Raad zijn lijn ten aanzien van de griffierechtplicht consequent doorzet en geen aanleiding ziet voor een Europeesrechtelijke herbeoordeling. Belastingplichtigen die cassatie overwegen, dienen zich te realiseren dat principiële bezwaren tegen de griffierechtplicht geen geldig verweer vormen en dat niet-betaling onherroepelijk leidt tot verlies van toegang tot de cassatierechter.