KOUDV-factoren niet verstrekt, maar WOZ-waarde blijft in stand
ECLI:NL:GHSHE:2026:1839, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 15-07-2026, 24/1081
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)WOZ-waarde. Art. 40 WOZ. Toepassing 6:22 Awb. Immateriëleschadevergoeding. Belanghebbende stelt dat de KOUDV-factoren niet in bezwaar zijn verstrekt, de WOZ-waarde voor 2022 te hoog is vastgesteld en de immateriële schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn verhoogd moet worden van € 50 naar € 500 per halfjaar. Het hof oordeelt dat artikel 40, lid 2 Wet waardering onroerende zaken is geschonden, maar passeert het gebrek op grond van artikel 6:22 Algemene wet bestuursrecht. De heffingsambtenaar wordt veroordeeld tot vergoeding van het griffierecht en de proceskosten in (hoger) beroep. De WOZ-waarde is niet te hoog vastgesteld. De immateriëleschadevergoeding wordt vastgesteld op € 500. Hoger beroep gegrond.
Kern van de zaak
Een belanghebbende heeft in bezwaar verzocht om verstrekking van de KOUDV-factoren van referentieobjecten die aan de WOZ-waardevaststelling ten grondslag lagen. De heffingsambtenaar heeft deze factoren niet verstrekt, noch bij de uitspraak op bezwaar. Belanghebbende ging in beroep en hoger beroep tegen zowel de weigering als de vastgestelde WOZ-waarde.
Beslissing van de rechter
Het hof oordeelt dat artikel 40 lid 2 Wet WOZ is geschonden doordat de KOUDV-factoren niet zijn verstrekt, maar passeert dit gebrek op grond van artikel 6:22 Awb omdat de WOZ-waarde voldoende is onderbouwd via het taxatieverslag. Ondanks het passeren van het gebrek wordt de heffingsambtenaar wel veroordeeld tot vergoeding van griffierecht en proceskosten in beroep en hoger beroep.
Impactscore
MiddelDe uitspraak bevestigt en nuanceert bestaande rechtspraak over artikel 40 Wet WOZ en artikel 6:22 Awb op een voor de WOZ-praktijk relevant punt, maar stelt geen fundamenteel nieuw rechtsregel vast en is afkomstig van een gerechtshof.
Belangrijkste punten
- 1Een verzoek om verstrekking van KOUDV-factoren op grond van artikel 40 lid 2 Wet WOZ hoeft in de bezwaarfase niet herhaald te worden als de heffingsambtenaar het verzoek nog niet heeft ingewilligd.
- 2Het niet verstrekken van KOUDV-factoren bij de uitspraak op bezwaar levert schending op van artikel 40 lid 2 Wet WOZ.
- 3Schending van artikel 40 lid 2 Wet WOZ leidt niet automatisch tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar; de rechter kan het gebrek passeren met artikel 6:22 Awb.
- 4Het taxatieverslag met waardeontwikkeling, waarderingsmodellen en grondstaffel werd voldoende geacht om de WOZ-waarde te onderbouwen.
- 5Ondanks toepassing van artikel 6:22 Awb bestaat aanleiding voor vergoeding van griffierecht en proceskosten, nu er geen bijzondere omstandigheden zijn die daaraan in de weg staan.
Impactanalyse
Juridische impact
Het hof verduidelijkt dat een verzoek om gegevens ex artikel 40 lid 2 Wet WOZ niet herhaald hoeft te worden in bezwaar, wat de informatieplicht van de heffingsambtenaar aanscherpt. Tevens bevestigt het hof dat artikel 6:22 Awb kan worden toegepast bij schending van deze bepaling, mits de waarde anderszins voldoende is onderbouwd.
Praktische impact
Belastingplichtigen die in WOZ-bezwaar om gegevens verzoeken, hoeven dat verzoek niet te herhalen als de heffingsambtenaar niet reageert; de schending kan alsnog tot proceskostenvergoeding leiden ook al blijft de waarde in stand.
Onderwerp-impact
Voor gemeenten en heffingsambtenaren onderstreept deze uitspraak het belang van tijdige en volledige verstrekking van onderliggende waarderingsgegevens, op straffe van proceskosten ook als de vastgestelde waarde materieel juist is.
Samenvatting
In deze WOZ-zaak bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch stond centraal of de heffingsambtenaar in strijd heeft gehandeld met artikel 40 lid 2 Wet WOZ door de zogeheten KOUDV-factoren van referentieobjecten niet te verstrekken. Belanghebbende had in de bezwaarfase uitdrukkelijk om deze factoren verzocht, maar zij werden niet verstrekt – ook niet bij de uitspraak op bezwaar. De rechtbank had eerder geoordeeld dat het verzoek onvoldoende specifiek was, maar het hof verwerpt dat oordeel. Volgens het hof is wél sprake geweest van een voldoende specifiek verzoek, en bovendien hoeft een dergelijk verzoek in de bezwaarfase niet te worden herhaald indien de heffingsambtenaar er nog niet (volledig) op heeft gereageerd. Het hof concludeert dan ook dat artikel 40 lid 2 Wet WOZ is geschonden. Toch leidt deze schending niet tot vernietiging van de uitspraak op bezwaar. Het hof past artikel 6:22 Awb toe en passeert het gebrek, omdat de heffingsambtenaar via het taxatieverslag – dat de waardeontwikkeling, waarderingsmodellen en grondstaffel bevat – ruimschoots heeft aangetoond dat de vastgestelde WOZ-waarde niet te hoog is. De materiële juistheid van de waardevaststelling staat daarmee niet ter discussie. Ondanks het passeren van het formele gebrek ziet het hof aanleiding de heffingsambtenaar te veroordelen in het griffierecht en de proceskosten van zowel beroep als hoger beroep. Bijzondere omstandigheden die vergoeding zouden verhinderen zijn niet aanwezig. Deze uitspraak is relevant voor de WOZ-praktijk: zij verduidelijkt dat heffingsambtenaren proactief aan hun informatieverplichting moeten voldoen en dat het nalaten daarvan – ook als de waarde materieel klopt – processuele gevolgen heeft in de vorm van kostenvergoeding.