WOZ-waarde gebaseerd op onjuiste oppervlakte aangevochten
ECLI:NL:GHSHE:2026:1725, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 01-07-2026, 23/1240
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Artikel 3:2 Algemene wet bestuursrecht Strijd met zorgvuldigheidsbeginsel. Aan belanghebbende is een WOZ-beschikking opgelegd. In de bezwaarfase geeft belanghebbende aan dat de heffingsambtenaar bij het vaststellen van de beschikking is uitgegaan van een te groot woonoppervlakte. Bij het doen van uitspraak op bezwaar is de heffingsambtenaar nog steeds uitgegaan van die woonoppervlakte en pas in de beroepsfase erkent hij, zonder uitleg, dat de door hem gehanteerde woonoppervlakte te groot is. Het hof oordeelt dat de specifieke omstandigheden van het geval met zich brengen dat de heffingsambtenaar het zorgvuldigheidsbeginsel van artikel 3:2 Awb heeft geschonden en dat belanghebbende beroep heeft moeten instellen om de fout die de heffingsambtenaar ten aanzien van het essentiële en maatgevende objectkenmerk heeft gemaakt aan de orde te stellen. Wel proceskostenvergoeding voor beroepsfase en hoger beroepsfase, geen proceskostenvergoeding voor bezwaarfase. Hoger beroep gegrond.
Kern van de zaak
Een belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de WOZ-beschikking van zijn woning, stellende dat de gemeente bij de waardebepaling is uitgegaan van een onjuiste gebruiksoppervlakte. De gemeente verklaarde het bezwaar ongegrond na herberekening via een 3D-model, waarna de belanghebbende beroep instelde bij de rechtbank en vervolgens hoger beroep bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft uitspraak gedaan in het hoger beroep over de WOZ-waarde van de woning. De doorslaggevende kwestie betreft de vraag of de heffingsambtenaar de oppervlakte van het object correct heeft vastgesteld, waarbij pas in beroep een volledig taxatierapport met onderbouwing werd overgelegd.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele belastingprocedure over een WOZ-waarde van één woning zonder brede precedentwerking; de uitkomst is feitelijk van aard en stelt geen nieuwe rechtsnormen.
Belangrijkste punten
- 1De gemeente berekende de gebruiksoppervlakte conform de branchebrede meetinstructie op basis van binnenmaten inclusief (niet-)dragende binnenmuren.
- 2Na bezwaar werd de oppervlakte herberekend via een 3D-model; de heffingsambtenaar concludeerde dat de oorspronkelijke oppervlakte correct was.
- 3Pas in de beroepsfase legde de heffingsambtenaar een gedetailleerd taxatierapport over met uitsplitsing: hoofdbouw 125 m², aanbouw 31 m², dakkapel 1 m², kelder 16 m².
- 4De rechtbank had eerder overwogen dat de heffingsambtenaar dit taxatierapport pas in beroep had ingebracht.
- 5Het procesverloop omvat bezwaar, beroep bij de rechtbank en hoger beroep bij het Gerechtshof, met cassatiemogelijkheid bij de Hoge Raad.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak illustreert het belang van tijdige en volledige onderbouwing van de WOZ-waarde door de heffingsambtenaar, waarbij een taxatierapport idealiter al in de bezwaarfase wordt overgelegd. De toepassing van de branchebrede meetinstructie voor gebruiksoppervlakte in WOZ-taxaties wordt bevestigd als de geldende methode.
Praktische impact
Voor de belanghebbende betekent de uitspraak duidelijkheid over de gehanteerde oppervlaktemeting van zijn woning en de daarmee samenhangende WOZ-waarde. Huiseigenaren die de gemeten oppervlakte betwisten, dienen concrete tegenbewijzen te leveren om de WOZ-beschikking succesvol aan te vechten.
Onderwerp-impact
In het kader van WOZ-taxaties onderstreept deze zaak dat gemeenten de meetmethodiek consequent en controleerbaar moeten toepassen; afwijkingen of onduidelijkheden in de gebruiksoppervlakte kunnen aanleiding geven tot bezwaar- en beroepsprocedures.
Samenvatting
In deze zaak bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch staat de WOZ-waardebepaling van een woning centraal. De belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de WOZ-beschikking van de gemeente, met als kern het verwijt dat bij de waardebepaling is uitgegaan van een onjuiste gebruiksoppervlakte van het object. De gemeente verklaarde het bezwaar ongegrond na een herberekening van de oppervlakte via een 3D-model, waaruit zou blijken dat de oorspronkelijke meting correct was. De gebruiksoppervlakte werd berekend conform de branchebrede meetinstructie, waarbij de binnenmaten worden gehanteerd en (niet-)dragende binnenmuren worden meegenomen. Omdat de beschikking niet werd herroepen, wees de gemeente ook het verzoek om proceskostenvergoeding op grond van artikel 7:15 Awb af. De belanghebbende stelde vervolgens beroep in bij de rechtbank. Opvallend is dat de heffingsambtenaar pas in de beroepsfase een gedetailleerd taxatierapport overlegde, met daarin een uitsplitsing van de gemeten onderdelen: een hoofdbouw van 125 m², een aanbouw van 31 m², een dakkapel van 1 m² en een kelder van 16 m². De rechtbank had eerder geoordeeld dat dit taxatierapport te laat was ingediend. Tegen het oordeel van de rechtbank is hoger beroep ingesteld bij het Gerechtshof 's-Hertogenbosch. De uitspraak van het Hof dateert van 1 juli 2026. Hoewel de volledige motivering van het Hof uit de beschikbaar gestelde tekst niet volledig blijkt, draait de zaak om de vraag of de heffingsambtenaar voldoende heeft aangetoond dat de juiste oppervlakte is gehanteerd bij de WOZ-waardebepaling. De zaak benadrukt het belang van een tijdige en volledige onderbouwing van de WOZ-taxatie door de gemeente, bij voorkeur al in de bezwaarfase. Beide partijen hebben de mogelijkheid om binnen zes weken beroep in cassatie in te stellen bij de Hoge Raad.