Geen no cure no pay: proceskostenvergoeding WOZ afgewezen
ECLI:NL:GHDHA:2026:3077, Gerechtshof Den Haag, 07-10-2026, BK-25/647
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Art. 30a Wet WOZ, Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en bpm. Beoordelingsmoment bijzonder geval: geen no cure no pay op het moment van instellen beroep en hoger beroep.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige (belanghebbende) heeft in hoger beroep bij Gerechtshof Den Haag geprocedeerd over een WOZ-beschikking. De centrale vraag was of zijn gemachtigde op basis van no cure no pay werkte, hetgeen bepalend is voor de vraag of sprake is van een 'bijzonder geval' dat recht geeft op proceskostenvergoeding in het kader van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).
Beslissing van de rechter
Het hof oordeelt dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde van belanghebbende niet het kenmerk heeft van no cure no pay, omdat de gemachtigde per procedure bedragen in rekening brengt (variërend van €99 tot €1320 inclusief btw) die niet zo laag zijn dat van symbolische vergoeding kan worden gesproken. Het hoger beroep wordt op grond hiervan niet als 'bijzonder geval' aangemerkt.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past een reeds gesteld kader (HR 2025) toe op een concrete casus en heeft geen zelfstandige rechtsvormende werking, maar is relevant voor de praktijk van WOZ-gemachtigden die met vaste tarieven werken.
Belangrijkste punten
- 1Doorslaggevend is of de gemachtigde op no cure no pay-basis werkt, conform HR 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46).
- 2Belanghebbende heeft overeenkomsten en facturen van 2025 overgelegd om te voldoen aan zijn bewijslast.
- 3Facturen variëren van €99 (haalbaarheidstoets) tot €1320 per procedure, inclusief btw.
- 4Het hof stelt buiten redelijke twijfel vast dat de gemachtigde vaste bedragen per procedure rekent, geen no cure no pay.
- 5Nu geen sprake is van een bijzonder geval, bestaat geen recht op proceskostenvergoeding op die grondslag.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak past het kader van HR 17 januari 2025 toe op WOZ-procedures waarbij gemachtigden vaste tarieven hanteren, en verduidelijkt dat tarieven van enkele honderden euro's per procedure niet als 'symbolisch' of no cure no pay kwalificeren. Dit is relevant voor de aanhoudende discussie over proceskostenvergoedingen in massa-WOZ-procedures.
Praktische impact
Belastingplichtigen die gebruikmaken van commerciële WOZ-gemachtigden die vaste tarieven hanteren, kunnen via het 'bijzonder geval'-criterium geen aanvullende proceskostenvergoeding afdwingen. De gemachtigde ontvangt geen extra vergoeding bovenop hetgeen de cliënt al betaalt.
Onderwerp-impact
Voor de WOZ-bezwaarsector betekent dit dat de constructie van vaste (lage) tarieven niet volstaat om als no cure no pay te worden aangemerkt, wat de verdienmogelijkheden via proceskostenvergoedingen in hoger beroep beperkt.
Samenvatting
In deze zaak bij Gerechtshof Den Haag stond de vraag centraal of de gemachtigde van een belastingplichtige in een WOZ-procedure op basis van no cure no pay werkt. Dit onderscheid is van belang omdat de Hoge Raad op 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46) heeft bepaald dat in 'bijzondere gevallen' — waaronder no cure no pay-constructies — recht kan bestaan op een hogere proceskostenvergoeding. Het hof had in een tussenuitspraak al vastgesteld dat nader bewijs nodig was en belanghebbende in de gelegenheid gesteld om gegevens te verstrekken. Belanghebbende legde vervolgens een raamovereenkomst van 2025 over, gelijkluidend aan die uit 2024, alsmede individuele opdrachtovereenkomsten en facturen. Uit die facturen bleek dat de gemachtigde per procedure bedragen rekent die variëren van €99 (voor een haalbaarheidstoets) tot €1320 (voor een volledige bezwaar- of beroepsprocedure), inclusief btw. Het hof oordeelde dat deze bedragen niet dusdanig laag zijn dat zij als symbolisch of als no cure no pay kunnen worden aangemerkt. Daarmee staat buiten redelijke twijfel vast dat het bedrijfsmodel van de gemachtigde — zowel in 2024 als in 2025 — niet het kenmerk heeft van no cure no pay. Nu dit het cruciale criterium is voor de aanwezigheid van een 'bijzonder geval' in de zin van het arrest van de Hoge Raad, kan het hoger beroep van belanghebbende niet als zodanig worden gekwalificeerd. Het gevolg hiervan is dat geen recht bestaat op de verhoogde proceskostenvergoeding die in bijzondere gevallen mogelijk is. De uitspraak is van praktisch belang voor de WOZ-sector, waar veel commerciële gemachtigden met vaste tariefstructuren werken en via proceskosten trachten inkomsten te genereren. Het hof maakt duidelijk dat een tarief van enkele honderden euro's per procedure niet als no cure no pay kwalificeert, ook niet als het relatief laag is.