No cure no pay-model gemachtigde afgewezen in WOZ-hoger beroep

Samenvatting

In deze WOZ-procedure bij het Gerechtshof Den Haag stond de vraag centraal of de gemachtigde van belanghebbende op basis van no cure no pay werkzaam was, en of daarmee sprake was van een 'bijzonder geval' in de zin van het arrest van de Hoge Raad van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46). Alleen bij zo'n bijzonder geval kan recht bestaan op een hogere proceskostenvergoeding dan de forfaitaire standaardvergoeding. In een eerder tussenuitspraak had het Hof belanghebbende in de gelegenheid gesteld nadere gegevens te verstrekken om aan zijn bewijslast te voldoen. Belanghebbende legde vervolgens de modelopdrachtovereenkomst over, alsmede individuele opdrachtovereenkomsten en facturen uit 2025. Daaruit bleek dat de gemachtigde per bezwaar- of beroepsprocedure bedragen in rekening brengt variërend van € 349 tot € 1.320 (inclusief btw), en daarnaast € 99 voor een haalbaarheidstoets. Het Hof oordeelt dat dit bedrijfsmodel niet het kenmerk van no cure no pay draagt. De in rekening gebrachte bedragen zijn niet dusdanig laag dat zij verwaarloosbaar zijn of slechts een symbolische bijdrage vormen. Daarmee is buiten redelijke twijfel komen vast te staan dat de gemachtigde al bij het instellen van het hoger beroep op 2 mei 2025 vaste tarieven hanteerde, ongeacht de uitkomst van de procedure. Aan de voorwaarden voor een bijzonder geval is daarmee niet voldaan. Het hoger beroep faalt op dit punt. Het Hof gelast de heffingsambtenaar wel om het door belanghebbende betaalde griffierecht van € 143 te vergoeden. De uitspraak illustreert hoe de Hoge Raad-norm van januari 2025 in de praktijk wordt toegepast: de bewijslast ligt bij de belastingplichtige, en commerciële tarieven — hoe bescheiden ook — staan in de weg aan kwalificatie als no cure no pay.