Schuldsanering beëindigd wegens aanhoudende tekortkomingen appellant

Samenvatting

In deze zaak stond de vraag centraal of de beëindiging van de schuldsaneringsregeling van appellant terecht was uitgesproken door de rechtbank Rotterdam. Appellant was toegelaten tot de Wet schuldsanering natuurlijke personen (Wsnp), maar voldeed volgens de bewindvoerder niet aan zijn kernverplichtingen: hij leverde geen sollicitatiebewijzen aan, droeg niets af aan de boedel, en verschafte onvoldoende inlichtingen. Appellant verweerde zich door te stellen dat hij door de gemeente Rotterdam mondeling was vrijgesteld van de sollicitatieplicht in het kader van de Participatiewet, maar dat de gemeente weigerde dit schriftelijk te bevestigen. Verder voerde hij aan dat de boedelachterstand en nieuwe schulden het gevolg waren van een ten onrechte tijdelijk ingetrokken Participatie-uitkering, zodat hem geen verwijt trof. Subsidiair verzocht hij het hof de looptijd van de schuldsaneringsregeling te verlengen zodat hij de nieuwe schulden alsnog zou kunnen aflossen. Het Gerechtshof Den Haag bekrachtigde het vonnis van de rechtbank en wees het verzoek tot verlenging af. Het hof oordeelde dat appellant er niet in was geslaagd de toerekenbare tekortkomingen weg te nemen. Er ontbraken nog altijd diverse inlichtingen, er waren geen afdrachten gedaan aan de boedel (boedelachterstand minimaal € 1.157,44), geen sollicitatiebewijzen overgelegd en geen enkel schriftelijk bewijs van een gemeentelijke vrijstelling. De mondelinge mededeling van een vrijstelling zonder enige schriftelijke onderbouwing achtte het hof onvoldoende om de tekortkomingen als niet-toerekenbaar aan te merken. De uitspraak illustreert dat schuldenaren in de Wsnp actief en aantoonbaar aan hun verplichtingen moeten voldoen; ongedocumenteerde verklaringen en externe oorzaken ontslaan hen niet van die plicht zonder deugdelijk bewijs.