Hof Den Haag: WOZ-proceskostenvergoeding zonder bijzonder-gevaluitzondering

Samenvatting

In deze belastingzaak bij het Gerechtshof Den Haag staat de proceskostenvergoeding in WOZ-procedures centraal. De rechtbank had eerder het beroep gegrond verklaard en de heffingsambtenaar veroordeeld tot een vergoeding van € 1.875,76, berekend met toepassing van de verlaagde vermenigvuldigingsfactor van 0,25 op grond van artikel 30a lid 2 Wet WOZ (ingevoerd bij Stb. 2023, 507). Tevens werd het griffierecht van € 371 vergoed en diende uitbetaling conform artikel 30a lid 4 Wet WOZ te geschieden op een bankrekening op naam van belanghebbende zelf. In hoger beroep voert belanghebbende aan dat zijn gemachtigde als 'bijzonder geval' moet worden aangemerkt in de zin van rechtsoverweging 3.5.2 van het Hoge Raad-arrest van 17 januari 2025 (ECLI:NL:HR:2025:46). In dat arrest erkende de Hoge Raad dat in uitzonderlijke omstandigheden de verlaagde WOZ-factor buiten toepassing kan blijven. Belanghebbende wil op basis hiervan een volledige proceskostenvergoeding zonder de beperkende factor. Het hof buigt zich over de vraag of de concrete omstandigheden van de gemachtigde voldoen aan de criteria voor zo'n bijzonder geval. Daarnaast speelt de vraag of artikel 30a lid 4 Wet WOZ – de verplichting om vergoedingen uitsluitend op de rekening van de belastingplichtige zelf over te maken – onrechtmatig is. De rechtbank achtte zich hierover als bestuursrechter onbevoegd; enkel de civiele rechter kan hierover oordelen (HR ECLI:NL:HR:2025:156). De beschikbare tekst van de uitspraak is onvolledig, waardoor de definitieve beslissing van het hof niet met zekerheid kan worden vastgesteld. De zaak illustreert de bredere spanning tussen de wetgever die de proceskostenvergoeding in WOZ-zaken structureel heeft ingeperkt en no cure no pay-gemachtigden die via de 'bijzonder geval'-route een hogere vergoeding nastreven.