Hof handhaaft eenhoofdig gezag moeder ondanks vaderlijk verzet
ECLI:NL:GHAMS:2026:3170, Gerechtshof Amsterdam, 10-11-2026, 200.364.963/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)“Gezamenlijk gezag niet in het belang van de minderjarige, wijziging naar het eenhoofdig gezag van de moeder in het belang van de minderjarige noodzakelijk. Bekrachtiging bestreden beschikking”.
Kern van de zaak
Na echtscheiding werd eenhoofdig gezag aan de moeder toegekend, conform een door beide partijen ondertekend echtscheidingsconvenant en referteverklaring. De vader komt in hoger beroep en wenst handhaving van het gezamenlijk gezag. De moeder verweert zich en stelt dat de vader niet-ontvankelijk is omdat hij eerder had ingestemd.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam verklaart de vader ontvankelijk in zijn hoger beroep, maar laat de beslissing van de rechtbank in stand: de moeder behoudt het eenhoofdig gezag over het kind. Doorslaggevend is dat het hof inhoudelijk geen aanleiding ziet om af te wijken van de eerder gemaakte afspraken, waarbij de eerdere instemming van de vader (via convenant en referteverklaring) meewoog in de beoordeling.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande jurisprudentie (HR 2024) toe op een individuele zaak zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de maatschappelijke reikwijdte is beperkt tot de betrokken partijen en vergelijkbare gezagszaken.
Belangrijkste punten
- 1Een partij die in eerste aanleg heeft ingestemd met een beslissing is niet automatisch niet-ontvankelijk in hoger beroep (HR 28 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:968).
- 2Het ondertekenen van een echtscheidingsconvenant en referteverklaring leidt in gezagsprocedures niet tot niet-ontvankelijkheid, omdat gezagsbeslissingen niet ter vrije beschikking van partijen staan.
- 3Gezagsbeslissingen zijn niet onveranderbaar; partijen kunnen in een latere procedure wijziging verzoeken.
- 4De eerdere instemming van de vader weegt wel inhoudelijk mee bij de beoordeling of afwijking van de gemaakte afspraken gerechtvaardigd is.
- 5Het hof handhaaft het eenhoofdig gezag bij de moeder na inhoudelijke beoordeling van de grief.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de lijn van HR 28 juni 2024 dat instemming in eerste aanleg geen ontvankelijkheidsdrempel vormt in gezagsprocedures, en verduidelijkt dat gezagsbeslissingen buiten de contractsvrijheid van partijen vallen.
Praktische impact
Voor de vader betekent dit dat het eenhoofdig gezag bij de moeder blijft; hij behoudt echter de mogelijkheid in een latere procedure een wijziging te verzoeken. Voor ouders in echtscheidingsprocedures onderstreept dit dat een convenant hoger beroep niet uitsluit, maar inhoudelijk wel zwaar weegt.
Onderwerp-impact
In familierechtelijke gezagszaken biedt deze uitspraak duidelijkheid over de verhouding tussen contractuele afspraken bij echtscheiding en de rechterlijke toets van het belang van het kind bij gezagsverdeling.
Samenvatting
In deze familiezaak bij het Gerechtshof Amsterdam stond centraal of een vader, die eerder via een echtscheidingsconvenant en een referteverklaring had ingestemd met eenhoofdig gezag voor de moeder, toch ontvankelijk kon zijn in hoger beroep. De rechtbank Amsterdam had in november 2025 het eenhoofdig gezag aan de moeder toegekend conform de gemaakte afspraken. De vader verzette zich hiertegen in hoger beroep en wenste herstel van het gezamenlijk gezag over het kind. Het hof moest eerst de ontvankelijkheidsvraag beantwoorden. Onder verwijzing naar de Hoge Raad-beschikking van 28 juni 2024 (ECLI:NL:HR:2024:968) oordeelde het hof dat instemming in eerste aanleg niet automatisch het belang bij hoger beroep uitsluit. Hoger beroep kan immers strekken tot verandering of vermeerdering van het verzoek. Bovendien staat een gezagsbeslissing niet ter vrije beschikking van partijen — de rechter moet een zelfstandige afweging maken in het belang van het kind — en is een dergelijke beslissing niet onveranderbaar, nu partijen te allen tijde wijziging kunnen verzoeken. Op grond hiervan achtte het hof de vader voldoende belang te hebben en verklaarde hem ontvankelijk. Vervolgens beoordeelde het hof de grief inhoudelijk. Daarbij kende het hof gewicht toe aan het feit dat de vader zijn instemming had vastgelegd in zowel een echtscheidingsconvenant als een referteverklaring. Dit woog mee bij de vraag of er aanleiding bestond om van de eerder gemaakte afspraken af te wijken. Het hof zag geen toereikende gronden voor een dergelijke afwijking en liet de beschikking van de rechtbank in stand. De moeder behoudt daarmee het eenhoofdig gezag over het kind. De uitspraak bevestigt bestaande jurisprudentie over de ontvankelijkheid in hoger beroep bij gezagszaken en de bijzondere positie van gezagsbeslissingen buiten de contractsvrijheid.