Een importeur (belanghebbende) en de Belastingdienst/Douane twisten over de douanetransactiewaarde van bevestigingsmiddelen uit Indonesië. De inspecteur betwist dat de leveringsvoorwaarde DDP (Delivered Duty Paid) werkelijk is overeengekomen, waardoor de douane- en antidumpingrechten ten laste van de Indonesische verkoper zouden zijn gekomen. Na een eerdere procedure bij de Hoge Raad is de zaak terugverwezen naar het Gerechtshof Amsterdam.

Beslissing van de rechter

Het Gerechtshof Amsterdam behandelt de zaak na verwijzing door de Hoge Raad opnieuw; de Hoge Raad had gecasseerd omdat het hof zonder nader onderzoek had aangenomen dat de DDP-leveringsvoorwaarde was overeengekomen, terwijl de inspecteur dit gemotiveerd had betwist. De doorslaggevende reden voor cassatie was dat het hof het standpunt van de inspecteur ten onrechte had verworpen zonder te beoordelen of in werkelijkheid de douane- en antidumpingrechten voor rekening van de Indonesische onderneming kwamen.

38van 100

Impactscore

Middel

De zaak is feitelijk van aard en betreft een verwijzingsprocedure na Hoge Raad-cassatie; de juridische lijn over DDP en douanetransactiewaarde is relevant voor de handelspraktijk maar niet fundamenteel nieuw, gezien het reeds gewezen HvJ-arrest Lifosa.

Belangrijkste punten

1De Hoge Raad heeft gecasseerd omdat het hof zonder nader onderzoek uitging van een DDP-leveringsvoorwaarde, terwijl de inspecteur dit betwistte.
2De zaak draait om de toepasselijkheid van de transactiemethode ex artikel 29 CDW (Communautair Douanewetboek) en of de douane- en antidumpingrechten daadwerkelijk voor rekening van de verkoper kwamen.
3Het HvJ EU-arrest Lifosa (C-75/20) is van belang: de werkelijke economische last van de rechten dient te worden vastgesteld.
4De beoordeling of DDP werkelijk is overeengekomen hoeft niet uitsluitend in een specifieke (artikel 181 bis UCDW / artikel 140 UDWU) procedure plaats te vinden.
5Na verwijzing dient het hof alsnog te onderzoeken of de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de rechten in werkelijkheid niet voor rekening van de Indonesische leverancier kwamen.

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt dat bij de vaststelling van de douanetransactiewaarde de werkelijke economische last van douane- en antidumpingrechten onderzocht moet worden, ook als formeel een DDP-clausule is overeengekomen; rechters kunnen dit niet zonder nadere motivering buiten beschouwing laten.

Praktische impact

Importeurs die bevestigingsmiddelen of andere goederen inkopen onder DDP-voorwaarden kunnen worden geconfronteerd met douanecorrecties als de belastingdienst aannemelijk maakt dat de rechten feitelijk toch voor rekening van de koper komen; de bewijslast en feitelijke uitvoering van de leveringsvoorwaarde worden kritisch beoordeeld.

Onderwerp-impact

Voor de import- en distributiesector, met name bij aankopen van Aziatische leveranciers onder DDP-incoterms, vergroot deze lijn de onzekerheid over de aanvaardbaarheid van de opgegeven douanewaarde en het risico op naheffingen.

Samenvatting

Deze zaak betreft een douanegeschil over de juiste vaststelling van de transactiewaarde van bevestigingsmiddelen ingevoerd vanuit Indonesië. De importeur (belanghebbende) stelde dat de Indonesische leverancier de douane- en antidumpingrechten voor zijn rekening nam op grond van de overeengekomen DDP-leveringsvoorwaarde (Delivered Duty Paid), hetgeen de douanewaarde en daarmee de verschuldigde rechten zou beïnvloeden. De inspecteur van de Belastingdienst/Douane betwistte echter dat deze leveringsvoorwaarde werkelijk was overeengekomen dan wel dat de rechten feitelijk voor rekening van de Indonesische partij kwamen. In een eerdere procedure had het Gerechtshof Amsterdam zonder nader onderzoek aangenomen dat de DDP-voorwaarde gold en de stelling van de inspecteur verworpen. De Hoge Raad casseerde deze uitspraak, omdat het hof ten onrechte had nagelaten te beoordelen of de inspecteur aannemelijk had gemaakt dat de rechten in werkelijkheid niet voor rekening van de verkoper kwamen. De Hoge Raad verwees daarbij naar het arrest van het Hof van Justitie EU inzake Lifosa (C-75/20), dat vereist dat de werkelijke economische last van de rechten wordt vastgesteld bij toepassing van de transactiemethode van artikel 29 CDW. Na verwijzing ligt de zaak opnieuw voor bij het Gerechtshof Amsterdam. Het hof dient nu alsnog feitelijk te onderzoeken of de inspecteur zijn betwisting voldoende aannemelijk heeft gemaakt. Daarbij speelt ook de vraag in welk procedureel kader dit onderzoek dient plaats te vinden: de Hoge Raad heeft verduidelijkt dat de beoordeling niet uitsluitend in een procedure op grond van artikel 181 bis UCDW of artikel 140 UDWU hoeft te geschieden. De uitkomst van deze verwijzingsprocedure is relevant voor importeurs die goederen inkopen onder DDP-incoterms en de fiscale behandeling van de douanewaarde.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 11 november 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

38van 100

MiddelLees toelichting ↓