Kind teruggeleid naar Nederland na ongeoorloofde overbrenging naar Duitsland
ECLI:NL:GHAMS:2026:2652, Gerechtshof Amsterdam, 27-08-2026, 200.371.348/02 en 200.371.348/03
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Uitwerking mondelinge uitspraak inzake verzoek tot schorsing en het treffen van voorlopige voorzieningen. Schorsingsverzoek deels toegewezen ten aanzien van de beslissingen over de hoofdverblijfplaats en de zorgregeling. Voorlopig vervangende toestemming verleend om met de minderjarige te verhuizen en een voorlopige zorgregeling vastgelegd.
Kern van de zaak
Een moeder bracht haar minderjarige kind zonder toestemming van de vader permanent over naar Duitsland, nadat het gezin zich in het voorjaar van 2025 vanuit Zwitserland duurzaam in Nederland had gevestigd. De vader verzocht om teruggeleiding op grond van het Haagse Kinderontvoeringsverdrag (HKOV) en Brussel II-ter.
Beslissing van de rechter
Het hof bekrachtigde het oordeel van de rechtbank en stelde vast dat de gewone verblijfplaats van het kind Nederland was en dat de overbrenging naar Duitsland ongeoorloofd was in de zin van artikel 2 lid 2 onder 11 Brussel II-ter. Doorslaggevend was dat de vader slechts had ingestemd met een tijdelijk verblijf in Duitsland, niet met permanente overbrenging.
Impactscore
MiddelHet betreft een feitelijke toepassing van bestaande regelgeving (HKOV en Brussel II-ter) op een individuele zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is rechtspraktisch relevant maar niet richtinggevend voor de rechtsontwikkeling.
Belangrijkste punten
- 1De gewone verblijfplaats van het kind was Nederland: het gezin had zich met duurzaam vestigingsoogmerk vanuit Zwitserland naar Nederland verplaatst, met inschrijving in de BRP.
- 2De vader had uitsluitend ingestemd met tijdelijk verblijf van het kind in Duitsland, niet met permanente overbrenging; vervangende toestemming ontbrak eveneens.
- 3De overbrenging naar Duitsland kwalificeert als ongeoorloofd in de zin van artikel 2 lid 2 onder 11 Brussel II-ter.
- 4Het HKOV is van toepassing tussen Nederland en Duitsland als verdragslanden; teruggeleiding kan worden verzocht bij wederrechtelijke verwijdering van de gewone verblijfplaats.
- 5Tijdelijke afwezigheid (vakantie) en het aanhouden van een buitenlandse verblijfsvergunning door de vader doen niet af aan de vaststelling van de gewone verblijfplaats in Nederland.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van Brussel II-ter en het HKOV bij internationale kinderontvoering binnen de EU en onderstreept dat gedeeltelijke instemming (tijdelijk verblijf) niet gelijkstaat aan toestemming voor permanente overbrenging. Dit biedt duidelijkheid over de uitleg van het toestemmingsvereiste.
Praktische impact
Het kind dient te worden teruggeleid naar Nederland; de moeder is in de proceskosten veroordeeld. Voor ouders in grensoverschrijdende situaties benadrukt deze uitspraak dat expliciete, ondubbelzinnige toestemming vereist is voor permanente wijziging van de verblijfplaats van een kind.
Onderwerp-impact
In internationale familiezaken met kinderen die regelmatig van land wisselen, verduidelijkt deze uitspraak dat duurzame vestigingsintentie en BRP-inschrijving zwaarwegend zijn bij de bepaling van de gewone verblijfplaats, ook als de feitelijke situatie complex is.
Samenvatting
In deze zaak bij het Gerechtshof Amsterdam stond centraal of de overbrenging van een minderjarig kind door de moeder vanuit Nederland naar Duitsland als ongeoorloofd moest worden aangemerkt in de zin van het Haagse Kinderontvoeringsverdrag (HKOV) en Brussel II-ter. Partijen hadden het gezinsleven tot het voorjaar van 2025 in Zwitserland geleid, waarna zij gezamenlijk naar Nederland verhuisden met de bedoeling zich hier duurzaam te vestigen. Zij betrokken een huurwoning die zij als gezinswoning inrichtten; moeder en kind werden ingeschreven in de Basisregistratie Personen. De vader behield zijn Zwitserse verblijfsvergunning door ingeschreven te blijven in Zwitserland, maar dit deed volgens het hof niet af aan de gewone verblijfplaats van het gezin in Nederland. Na het uiteengaan van partijen vertrok de moeder met het kind naar Duitsland. De vader had ingestemd met een tijdelijk verblijf aldaar — gelet op de toenmalige situatie ook begrijpelijk — maar niet met een permanente overbrenging. Vervangende rechterlijke toestemming was evenmin verleend. De juridische vraag was tweeledig: waar lag de gewone verblijfplaats van het kind, en had de vader toestemming gegeven voor permanente overbrenging? Het hof beantwoordde beide vragen in het nadeel van de moeder. Het kind had haar gewone verblijfplaats in Nederland, gelet op de duurzame vestigingsintentie van het gezin, de BRP-inschrijving en het beëindigen van het leven in Zwitserland. Gelet op het oordeel van de Districtsrechtbank te [plaats A] stond vast dat de vader niet had ingestemd met permanente overbrenging. Daarmee was sprake van een ongeoorloofde overbrenging in de zin van artikel 2 lid 2 onder 11 Brussel II-ter. Het hof bekrachtigde de beslissing tot teruggeleiding van het kind naar Nederland en veroordeelde de moeder in de proceskosten.