Hof schendt hoor en wederhoor door eigen internetonderzoek
ECLI:NL:GHAMS:2026:2571, Gerechtshof Amsterdam, 02-07-2026, 26/234
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)WOZ 2021 woning. Verwijzing. Geen recht op kostenvergoeding voor bezwaarfase. Belanghebbende heeft de overeenkomst van opdracht met Eerlijke WOZ niet (voortijdig) opgezegd.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige procedeert over de proceskosten in een WOZ-bezwaarprocedure waarbij een no-cure-no-pay-gemachtigde was ingeschakeld. Het Gerechtshof Den Haag baseerde zijn oordeel over de inhoud van de no-cure-no-pay-afspraak op algemene voorwaarden die het zelf via de website van de toenmalige gemachtigde had opgezocht, zonder partijen daarover te horen.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam verklaart de eerste klacht gegrond en vernietigt de uitspraak van Hof Den Haag wegens schending van het beginsel van hoor en wederhoor. De zaak wordt verwezen voor een nadere beoordeling van de vraag of de heffingsambtenaar aannemelijk heeft gemaakt dat aan de bijstand in bezwaar voor belanghebbende geen kosten zijn verbonden.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past binnen bestaande hoor-en-wederhoor-jurisprudentie maar is relevant voor de steeds terugkerende praktijk rondom no-cure-no-pay-gemachtigden in belastingzaken; de impact is beperkt tot dit specifieke procedurele punt.
Belangrijkste punten
- 1Een rechter mag geen feitelijke gegevens aan zijn beslissing ten grondslag leggen die hij zelf via internet heeft opgezocht, zonder partijen de gelegenheid te bieden zich daarover uit te laten.
- 2Het feit dat informatie uit openbare internetbronnen afkomstig is, maakt die informatie nog niet automatisch een feit van algemene bekendheid.
- 3Schending van hoor en wederhoor leidt tot vernietiging van de uitspraak en verwijzing naar een andere rechter.
- 4Bij verwijzing kan artikel 7:411 lid 1 BW (loon bij voortijdige opzegging van opdracht) aan de orde komen, nu de no-cure-no-pay-overeenkomst kwalificeert als overeenkomst van opdracht.
- 5De WOZ-waarde was door de rechtbank al verminderd tot € 601.000; de procedure betreft nu uitsluitend nog de proceskostenvergoeding.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat rechters die uit eigen beweging internetbronnen raadplegen en daaruit feiten putten, het fundamentele beginsel van hoor en wederhoor schenden, ongeacht de publieke toegankelijkheid van die bronnen. Dit heeft directe gevolgen voor de rechterlijke praktijk rondom no-cure-no-pay-gemachtigden in belastingprocedures.
Praktische impact
Belastingplichtigen en hun gemachtigden kunnen er niet op worden overvallen dat een rechter zelfstandig aanvullende feitelijke informatie vergaart; zij moeten altijd de kans krijgen te reageren op dergelijke gegevens voordat een rechter deze gebruikt.
Onderwerp-impact
In WOZ- en belastingprocedures waarbij no-cure-no-pay-bureaus optreden, wordt verduidelijkt dat de inhoud van hun algemene voorwaarden door de rechter niet eigenmachtig mag worden vastgesteld via online onderzoek zonder partijdebat.
Samenvatting
In deze belastingprocedure staat centraal of de heffingsambtenaar proceskosten moet vergoeden voor de inschakeling van een no-cure-no-pay-gemachtigde in een WOZ-bezwaarprocedure. De rechtbank had de WOZ-waarde al verminderd tot € 601.000 en verweerder veroordeeld in de proceskosten. Hof Den Haag oordeelde vervolgens over de vraag of aan de bijstand daadwerkelijk kosten waren verbonden voor de belastingplichtige, en baseerde dat oordeel op algemene voorwaarden die het zelf via de website van de toenmalige gemachtigde had geraadpleegd. Deze voorwaarden behoorden niet tot de processtukken en waren door geen van de partijen ingebracht. Het Gerechtshof Amsterdam stelt vast dat Hof Den Haag daarmee heeft gehandeld in strijd met het fundamentele beginsel van hoor en wederhoor. Een rechter die eigenmachtig feitelijke gegevens vergaart en die aan zijn beslissing ten grondslag legt, moet partijen in de gelegenheid stellen daarvan kennis te nemen en zich daarover uit te laten. Dat de gevonden informatie afkomstig is uit een openbare internetbron, maakt die informatie niet automatisch een feit van algemene bekendheid; daarvoor gelden strengere criteria. De eerste klacht slaagt dan ook, en de uitspraak van Hof Den Haag kan niet in stand blijven. De zaak wordt verwezen voor een nieuwe beoordeling. Het Gerechtshof Amsterdam geeft daarbij alvast een inhoudelijke vingerwijzing: artikel 7:411 lid 1 BW, dat de opdrachtnemer recht geeft op loon naar rato bij voortijdige opzegging, kan in dat kader relevant zijn. Opdrachtgevers kunnen een overeenkomst van opdracht op grond van artikel 7:408 lid 1 BW in beginsel te allen tijde opzeggen, maar bij voortijdige opzegging kan de opdrachtnemer aanspraak maken op gemist loon. Deze uitspraak bevestigt en verduidelijkt de bestaande hoor-en-wederhoor-norm voor de rechterlijke praktijk, in het bijzonder in belastingprocedures met no-cure-no-pay-bureaus.