Bijstandskorting wegens geweigerd baanaanbod blijft in stand
ECLI:NL:CRVB:2026:957, Centrale Raad van Beroep, 14-07-2026, 24/1460 PW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag individuele inkomenstoeslag. Uitzicht op inkomensverbetering is. Beleid. Het college heeft bij de beoordeling van het hebben van uitzicht op inkomensverbetering terecht betrokken dat bij appellante geen sprake is van ontbrekend arbeidsmarktperspectief of arbeidsbelemmeringen. Met de Beleidsregels heeft het college invulling gegeven aan het begrip ‘uitzicht op inkomensverbetering’. Die invulling houdt in dat als de betrokkene geen inkomsten uit arbeid heeft en er geen vastgestelde belemmeringen zijn om te werken, de betrokkene dan uitzicht op inkomensverbetering heeft. Vaststaat dat dit bij appellante het geval is.
Kern van de zaak
Appellanten ontvingen bijstand op grond van de Participatiewet. Appellante weigerde na een succesvolle proefplaatsing een arbeidsovereenkomst te accepteren bij een werkgever omdat zij het minimumloon niet passend vond bij haar ervaring en opleiding. Het college legde daarop een maatregel op van 100% korting op de bijstand gedurende twee maanden.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep laat de opgelegde maatregel — een verlaging van de bijstand met 100% gedurende twee maanden — in stand. Doorslaggevend is dat appellante heeft geweigerd algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden als bedoeld in artikel 18, vierde lid, aanhef en onder a, van de Participatiewet, zonder dat de opgegeven reden (onvoldoende loon) juridisch toereikend is.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande jurisprudentie toe zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de casus is feitelijk van aard en betreft een individuele maatregel op basis van een duidelijke wettelijke bepaling.
Belangrijkste punten
- 1Appellante weigerde een arbeidsaanbod van 24 uur per week tegen minimumloon na een succesvolle proefplaatsing.
- 2De weigering was gebaseerd op de stelling dat het minimumloon niet passend is bij haar ervaring en opleiding, wat juridisch niet als geldige grond wordt aanvaard.
- 3Het college legde op grond van artikel 18 lid 4 sub a Participatiewet een maatregel op van 100% bijstandskorting gedurende twee maanden.
- 4De maatregel is zowel in bezwaar als in (hoger) beroep in stand gebleven.
- 5De zaak over de individuele inkomenstoeslag (art. 36 PW) lijkt afzonderlijk te zijn behandeld, maar het oordeel over de maatregel is definitief.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat subjectieve bezwaren over loonhoogte ten opzichte van eigen ervaring of opleiding geen geldige grond zijn om een arbeidsaanbod te weigeren in het kader van de Participatiewet. Artikel 18 lid 4 sub a PW wordt strikt toegepast.
Praktische impact
Bijstandsgerechtigden die een arbeidsaanbod weigeren louter vanwege loonontevredenheid riskeren een volledige tijdelijke stopzetting van hun uitkering, ook als het geboden loon het wettelijk minimumloon betreft.
Onderwerp-impact
Voor re-integratietrajecten en proefplaatsingen benadrukt deze uitspraak dat werkgevers die na een proefplaatsing een aanbod doen — ook al is dit minder gunstig dan aanvankelijk geïntendeerd — de bijstandsgerechtigde niet zondermeer kan weigeren op grond van salarisoverwegingen.
Samenvatting
In deze zaak stond centraal of het college van burgemeester en wethouders terecht een maatregel had opgelegd aan appellanten, die bijstand ontvingen op grond van de Participatiewet. Appellante had via een jobcoach een proefplaatsing gevolgd bij een werkgever als reparateur van mobiele telefoons en smartwatches. Na afloop van de succesvolle proefplaatsing bood de werkgever haar een arbeidsovereenkomst aan voor 24 uur per week, voor zes maanden, tegen het wettelijk minimumloon. Appellante weigerde dit aanbod omdat zij het minimumloon niet passend achtte gelet op haar relevante werkervaring en gevolgde opleiding in het betreffende vakgebied. Het college legde hierop een maatregel op van 100% verlaging van de bijstand gedurende twee maanden, met ingang van 1 september 2023. De juridische kern van het geschil was of appellante terecht het aanbod had geweigerd, dan wel of sprake was van het niet-aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid in de zin van artikel 18, vierde lid, aanhef en onder a, van de Participatiewet. De Centrale Raad van Beroep oordeelde — in lijn met een afzonderlijke uitspraak in zaak 24/2626 PW — dat de maatregel terecht is opgelegd en in rechte in stand blijft. De reden die appellante aanvoerde voor haar weigering, namelijk dat het minimumloon niet in verhouding staat tot haar ervaring en opleiding, wordt niet aanvaard als rechtvaardiging voor het weigeren van het arbeidsaanbod. Het aangeboden werk kwalificeert als algemeen geaccepteerde arbeid, en de hoogte van het minimumloon vormt op zichzelf geen wettelijke uitzondering op de aanvaardingsplicht. Deze uitspraak illustreert de strikte toepassing van de arbeidsverplichtingen binnen de Participatiewet en de beperkte ruimte die bijstandsgerechtigden hebben om arbeidsaanboden op grond van subjectieve loonwaardering te weigeren.