CRvB kent Wajong-uitkering toe ondanks UWV-weigering
ECLI:NL:CRVB:2026:841, Centrale Raad van Beroep, 30-06-2026, 24/2705 WAJONG
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Wajong-uitkering. Beoordeling 10-jaarsperiode. Bewijslastverdeling. Laattijdige aanvraag. Betrokkene heeft zijn aanvraag meer dan tien jaar na afloop van de Wajong-relevante periode ingediend, zodat de Raad toekomt aan een beoordeling op grond van artikel 1a:1, derde lid, van de Wajong. Het UWV heeft onvoldoende onderbouwd dat appellant gedurende de 10-jaarsperiode over arbeidsvermogen beschikte. Appellant wordt daarom op grond van artikel 1a:1, derde lid, van de Wajong als jonggehandicapte aangemerkt.
Kern van de zaak
Appellant (geboren 1986) vroeg in december 2019 een Wajong-uitkering aan wegens psychische klachten. Het UWV weigerde de uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid niet als duurzaam werd beschouwd. Na een eerdere gegrondverklaring en vernietiging door de rechtbank in 2021, handhaafde het UWV in 2023 opnieuw zijn weigering, waarna appellant opnieuw beroep instelde.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep heeft de aangevallen uitspraak vernietigd, het besluit van 17 maart 2023 gegrond verklaard en vernietigd, en bepaald dat appellant per 17 december 2019 recht heeft op een Wajong-uitkering. De doorslaggevende reden is dat het UWV onvoldoende heeft aangetoond dat de arbeidsongeschiktheid van appellant niet duurzaam is, waarbij de bewijslast bij een laattijdige aanvraag nader gewogen diende te worden.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past bestaande rechtspraak over de motiveringsplicht van het UWV bij Wajong-weigeringen toe op een individueel geval en bevat geen nieuwe rechtsnormen, maar is relevant voor vergelijkbare zaken met laattijdige Wajong-aanvragen en duurzaamheidsvraagstukken.
Belangrijkste punten
- 1Appellant deed een laattijdige Wajong-aanvraag in december 2019 vanwege psychische klachten, waarbij de bewijslast bij de aanvrager ligt.
- 2Het UWV weigerde de uitkering tweemaal op grond van het ontbreken van duurzame arbeidsongeschiktheid.
- 3De rechtbank vernietigde het eerste besluit in 2021 wegens een motiveringsgebrek, maar liet het tweede besluit van 2023 in stand.
- 4De Centrale Raad van Beroep oordeelde dat het UWV ook in het tweede besluit onvoldoende heeft gemotiveerd dat de arbeidsongeschiktheid niet duurzaam is.
- 5De CRvB stelt zelf vast dat appellant per 17 december 2019 recht heeft op een Wajong-uitkering en laat de eigen uitspraak in de plaats treden van het vernietigde besluit.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat het UWV bij een weigering van een Wajong-uitkering op grond van niet-duurzame arbeidsongeschiktheid deugdelijk moet motiveren waarom herstel van arbeidsvermogen realistisch te achten is, ook bij laattijdige aanvragen. Rechterlijke substitutie (art. 8:72 lid 3 Awb) wordt toegepast om langdurige procedure te beëindigen.
Praktische impact
Appellant ontvangt alsnog een Wajong-uitkering met ingang van 17 december 2019, wat kan leiden tot een aanzienlijke nabetaling. Het UWV dient daarnaast proceskosten van € 5.535,- en het griffierecht van € 188,- te vergoeden.
Onderwerp-impact
Voor mensen met psychische klachten die een Wajong-uitkering aanvragen benadrukt deze uitspraak dat het UWV de duurzaamheid van arbeidsongeschiktheid zorgvuldig en gemotiveerd moet beoordelen, ook als de aanvraag laat is ingediend.
Samenvatting
Deze zaak betreft een man (geboren 1986) die in december 2019 een Wajong-uitkering aanvroeg bij het UWV vanwege psychische klachten. Het UWV weigerde de uitkering omdat het van oordeel was dat de arbeidsongeschiktheid niet duurzaam was. Na ongegrondverklaring van bezwaar stelde appellant beroep in. De rechtbank verklaarde dit beroep in 2021 gegrond en vernietigde het besluit wegens een motiveringsgebrek, waarna het UWV in maart 2023 opnieuw de weigering handhaafde. De rechtbank liet dit tweede besluit in stand, omdat zij oordeelde dat het UWV bij een laattijdige aanvraag voldoende grond had voor zijn conclusie dat duurzame arbeidsongeschiktheid ontbrak. In hoger beroep oordeelde de Centrale Raad van Beroep anders. De Raad stelde vast dat het UWV ook in het tweede besluit onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de arbeidsongeschiktheid van appellant niet als duurzaam moet worden aangemerkt. De centrale juridische vraag betrof de verdeling van de bewijslast bij laattijdige Wajong-aanvragen en de mate waarin het UWV zijn conclusie over het ontbreken van duurzaamheid deugdelijk moet onderbouwen. De CRvB vernietigde de aangevallen uitspraak van de rechtbank en het besluit van 17 maart 2023, en bepaalde zelf – gebruik makend van zijn bevoegdheid tot rechterlijke substitutie – dat appellant per 17 december 2019 recht heeft op een Wajong-uitkering. Het UWV werd veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 5.535,- en het griffierecht van in totaal € 188,-. De uitspraak onderstreept dat het UWV bij weigeringen op grond van niet-duurzame arbeidsongeschiktheid een stevige motiveringsplicht heeft, ook wanneer de bewijslast formeel bij de aanvrager ligt.