WIA-uitkering: arbeidsongeschiktheid niet duurzaam ondanks volledigheid
ECLI:NL:CRVB:2026:1250, Centrale Raad van Beroep, 23-09-2026, 25/1874 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Toekenning van een WGA-uitkering aan appellant. Zorgvuldig medisch onderzoek. Voor appellant waren op de datum in geding nog kansen op verbetering van de functionele mogelijkheden. Dit betekent dat het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de volledige arbeidsongeschiktheid van appellant op 30 december 2022 niet duurzaam van aard is.
Kern van de zaak
Appellant ontving een loongerelateerde WGA-uitkering na hartinfarct, CVA en aanpassingsstoornis. UWV stelde 80-100% arbeidsongeschiktheid vast, maar kwalificeerde deze als niet-duurzaam. Appellant bestreed dit oordeel via bezwaar, beroep en hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de Centrale Raad van Beroep laat de uitspraak van de rechtbank in stand. Doorslaggevend is dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep voldoende concreet en inzichtelijk heeft onderbouwd dat verbetering mogelijk is, nu appellant behandeling voor slaapapneu, leverfunctiestoornissen en psychologische begeleiding heeft geweigerd.
Impactscore
LaagDe uitspraak past in een bestaande en vaste jurisprudentielijn van de Centrale Raad van Beroep en stelt geen nieuwe rechtsregels. De impact is beperkt tot de individuele zaak en bevestigt eerder gevestigde criteria.
Belangrijkste punten
- 1Appellant is volledig (80-100%) maar niet duurzaam arbeidsongeschikt bevonden op grond van de Wet WIA.
- 2De weigering van appellant om behandeling te ondergaan (slaapapneu, leverfunctiestoornissen, psychologische ondersteuning) is meegewogen bij het duurzaamheidsoordeel.
- 3De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat bij adequate psychologische behandeling verbetering van beperkingen mogelijk is.
- 4Tussen partijen was uitsluitend in geschil de duurzaamheid van de arbeidsongeschiktheid, niet de mate ervan.
- 5De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond; de Centrale Raad van Beroep bekrachtigde dit oordeel in hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat behandelweigering door een verzekerde relevant kan zijn bij de beoordeling van duurzaamheid van arbeidsongeschiktheid in het kader van de Wet WIA. Dit sluit aan bij de bestaande lijn (vgl. CRvB 4 februari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1896) dat het ontbreken van behandelperspectief mede wordt bepaald door de bereidheid van de verzekerde om mee te werken.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat hij geen IVA-uitkering (volledig en duurzaam arbeidsongeschikt) ontvangt, maar een lagere WGA-uitkering behoudt. Verzekerden worden hiermee geconfronteerd met de consequentie dat behandelweigering hun recht op een hogere uitkering kan blokkeren.
Onderwerp-impact
In de sociale zekerheidsuitvoeringspraktijk benadrukt deze uitspraak dat UWV en verzekeringsartsen de behandelbereidheid van een verzekerde mogen betrekken bij het duurzaamheidsoordeel, wat van belang is voor de afbakening tussen WGA en IVA.
Samenvatting
In deze zaak stond centraal of appellant recht had op een IVA-uitkering op grond van de Wet WIA als volledig én duurzaam arbeidsongeschiktheid, of dat hij – zoals UWV had vastgesteld – weliswaar volledig maar niet duurzaam arbeidsongeschikt moest worden aangemerkt en dus in aanmerking bleef voor een loongerelateerde WGA-uitkering. Appellant was in 2022 ziek uitgevallen met beperkingen die samenhingen met een myocardinfarct uit 2014, ischemische hartziekte, een doorgemaakt CVA en een aanpassingsstoornis. Na de wachttijd kende UWV aanvankelijk een WGA-uitkering toe bij een arbeidsongeschiktheidspercentage van 64,66%. Na bezwaar werd dit bijgesteld naar 80-100%, maar bleef het oordeel dat de arbeidsongeschiktheid niet duurzaam was. De rechtbank verklaarde het beroep van appellant ongegrond, omdat de verzekeringsarts bezwaar en beroep naar haar oordeel voldoende inzichtelijk had gemotiveerd waarom verbetering realistisch werd geacht. Hierbij was met name van belang dat appellant had geweigerd behandeling te ondergaan voor zijn slaapapneu en leverfunctiestoornissen, en ook psychologische ondersteuning had afgewezen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep oordeelde dat bij adequate psychologische behandeling de beperkingen konden verbeteren. De Centrale Raad van Beroep bekrachtigde dit oordeel in hoger beroep en verklaarde het hoger beroep ongegrond. De uitspraak bevestigt de vaste jurisprudentielijn dat behandelweigering door een verzekerde een legitieme factor is bij de beoordeling van duurzaamheid van arbeidsongeschiktheid. Zolang realistisch behandelperspectief bestaat – en de verzekerde dat perspectief niet benut – kan niet worden geconcludeerd dat de arbeidsongeschiktheid duurzaam is in de zin van de Wet WIA. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking en sluit aan bij de lijn die de Raad eerder uitzette in 2009.