WIA-uitkering geweigerd: arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 23%
ECLI:NL:CRVB:2026:1249, Centrale Raad van Beroep, 23-09-2026, 25/2052 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing. Uitgaande van de juistheid van de FML van 17 februari 2025 worden de geselecteerde functies, gelet op de daaraan verbonden belasting, in medisch opzicht geschikt geacht voor appellante.
Kern van de zaak
Een voormalig administratief medewerker (20 uur/week) meldde zich in mei 2022 ziek met psychische klachten en vroeg een WIA-uitkering aan. Het UWV weigerde de uitkering omdat haar arbeidsongeschiktheid onder de drempel van 35% bleef. Appellante vocht dit aan via bezwaar en beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de weigering van de WIA-uitkering blijft in stand. De doorslaggevende reden is dat het verzekeringsgeneeskundig onderzoek zorgvuldig is bevonden en de arbeidsongeschiktheid zelfs na heroverweging slechts 23,24% bedraagt, ruim onder de wettelijke drempel van 35%.
Impactscore
LaagDe uitspraak past volledig binnen bestaande WIA-jurisprudentie en stelt geen nieuwe rechtsnormen. De feitelijke en juridische beoordeling is routinematig; de zaak heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Appellante ziek gemeld op 2 mei 2022 met psychische klachten; laatste werk als administratief medewerker 20 uur per week
- 2UWV weigerde WIA-uitkering per 29 april 2024 wegens arbeidsongeschiktheid onder 35%-drempel
- 3In beroep alsnog spreekuur bij verzekeringsarts bezwaar en beroep; aanvullende beperkingen aangenomen in herziene FML van 17 februari 2025
- 4Na herziening vastgestelde arbeidsongeschiktheid 23,24%: nog steeds ruim onder de 35%-drempel
- 5Rechtbank en Centrale Raad van Beroep oordelen dat verzekeringsgeneeskundig onderzoek zorgvuldig is verricht
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de 35%-drempel uit de Wet WIA en onderstreept dat heroverweging in beroep (inclusief nieuw spreekuur) mogelijk is, maar dat de bewijslast voor het aantonen van hogere arbeidsongeschiktheid bij de appellant ligt. De uitkomst is in lijn met bestaande jurisprudentie en stelt geen nieuwe rechtsnormen.
Praktische impact
Appellante heeft geen recht op een WIA-uitkering en zal met een arbeidsongeschiktheidspercentage van 23,24% op andere inkomensvoorzieningen zijn aangewezen. De procedure illustreert dat het indienen van medische bezwaren tot een herziening van de FML kan leiden, maar niet automatisch tot een hogere arbeidsongeschiktheidsbeoordeling.
Onderwerp-impact
Voor arbeidsongeschikte werknemers met psychische klachten benadrukt deze zaak dat aanvullende medische informatie in beroep wel tot bijstelling van beperkingen kan leiden, maar dat de 35%-drempel een harde toegangseis blijft voor WIA-aanspraken.
Samenvatting
Deze zaak betreft een voormalig administratief medewerker die zich in mei 2022 ziek meldde met psychische klachten en vervolgens een WIA-uitkering aanvroeg. Het UWV weigerde die uitkering bij besluit van 23 april 2024, omdat de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige de arbeidsongeschiktheid vaststelden op minder dan 35% – de wettelijke drempel voor toegang tot de WIA. Appellante maakte bezwaar, maar het UWV verklaarde dit ongegrond. In de beroepsprocedure bij de rechtbank nodigde het UWV appellante alsnog uit voor een spreekuur bij een verzekeringsarts bezwaar en beroep. Dit leidde op 17 februari 2025 tot een herziene Functionele Mogelijkhedenlijst met aanvullende beperkingen. Een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep selecteerde op basis hiervan opnieuw functies en stelde de arbeidsongeschiktheid vast op 23,24%. Het UWV handhaafde in een gewijzigde beslissing op bezwaar de weigering van de uitkering, omdat het percentage nog steeds ruim onder de 35%-drempel bleef. De rechtbank liet dit besluit in stand en oordeelde dat het verzekeringsgeneeskundig onderzoek zorgvuldig was verricht. De Centrale Raad van Beroep bevestigt dit oordeel in hoger beroep. De juridische kern van de zaak is de vraag of de medische en arbeidskundige beoordeling deugdelijk is en of appellante terecht wordt geacht minder dan 35% arbeidsongeschikt te zijn. De Raad beantwoordt beide vragen bevestigend voor het UWV. De zaak illustreert dat heroverweging in beroep tot bijstelling van beperkingen kan leiden – hetgeen hier ook gebeurde – maar dat dit niet automatisch leidt tot een WIA-toekenning als het drempelpercentage niet wordt gehaald. De uitkomst is in lijn met vaste jurisprudentie en heeft geen richtinggevende betekenis.