Gemeente hoeft geen extra WMO-begeleiding toe te kennen
ECLI:NL:CRVB:2026:1247, Centrale Raad van Beroep, 17-09-2026, 25/204 WMO15
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag om meer uren individuele begeleiding op grond van de Wmo 2015. Een deel van de genoemde taken vallen niet onder begeleiding als bedoeld in de Wmo 2015 vallen. Er is geen sprake van bevordering van de participatie of zelfredzaamheid als bedoeld in artikel 2.3.5, derde lid, van de Wmo 2015.
Kern van de zaak
Een man met chronische rugklachten, tinnitus en psychiatrische problematiek ontving vijf uur per week begeleiding via een pgb onder de Wmo 2015. Hij vroeg om meer uren begeleiding, ondersteund door een brief van zijn psychiater. Het college wees de aanvraag af.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de afwijzing van extra WMO-begeleiding wordt in stand gehouden. De doorslaggevende reden is dat de brief van de psychiater onvoldoende concreet onderbouwt waarom meer uren begeleiding medisch noodzakelijk zijn bovenop de reeds toegekende vijf uur per week.
Impactscore
LaagDe uitspraak is een enkelvoudige bevestiging van bestaande Wmo-jurisprudentie zonder nieuwe rechtsvragen of precedentwerking; de impact beperkt zich tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Appellant ontving reeds een maatwerkvoorziening van vijf uur per week begeleiding (pgb) via zijn echtgenote op grond van Wmo 2015.
- 2Verzoek om uitbreiding onderbouwd met psychiaterbrief van 22 december 2022, maar die brief werd door rechtbank en CRvB onvoldoende concreet bevonden.
- 3Verzekeringsarts van Stichting SAP had op basis van onderzoek geconcludeerd dat de bestaande vijf uur volstaat.
- 4Zowel de rechtbank als de Centrale Raad van Beroep achten het bestreden besluit van het college standhoudend.
- 5De uitspraak is gedaan door een enkelvoudige kamer, wat duidt op een relatief rechttoe-rechtaan toepassing van bestaande jurisprudentie.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een enkele verklaring van een behandelend psychiater zonder nadere onderbouwing onvoldoende is om een hogere WMO-indicatie af te dwingen tegenover een verzekeringsartsrapport. Dit is een toepassing van vaste lijn in Wmo-jurisprudentie.
Praktische impact
Appellant ontvangt geen extra begeleiding boven de vijf uur per week en blijft aangewezen op de bestaande voorziening. Zijn echtgenote als informele zorgverlener wordt niet uitgebreid gecompenseerd via het pgb.
Onderwerp-impact
Voor de zorgsector en Wmo-praktijk bevestigt deze uitspraak dat gemeenten mogen vertrouwen op verzekeringsartsrapporten bij de beoordeling van maatwerkvoorzieningen, en dat behandelaarsverklaringen dit oordeel niet automatisch kunnen doorkruisen.
Samenvatting
Deze zaak betreft een man met meervoudige chronische aandoeningen — rugklachten, tinnitus en psychiatrische problematiek — die op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 een maatwerkvoorziening ontving van vijf uur per week individuele begeleiding via een persoonsgebonden budget. De begeleiding werd feitelijk verleend door zijn echtgenote. Nadat deze voorziening in december 2022 was verlengd tot eind 2024, verzocht appellant in januari 2023 om uitbreiding van het aantal uren. Ter onderbouwing legde hij een brief over van zijn behandelend psychiater, die stelde dat meerdere uren per dag begeleiding en ondersteuning noodzakelijk zijn. Het college wees de aanvraag af, mede op basis van een rapport van een verzekeringsarts van Stichting SAP die eerder had geconcludeerd dat vijf uur per week toereikend was. De rechtbank in eerste aanleg verklaarde het beroep ongegrond en liet het besluit in stand, omdat de psychiaterbrief weliswaar een hogere begeleidingsbehoefte suggereerde, maar dit onvoldoende concreet onderbouwde tegenover het verzekeringsartsrapport. De Centrale Raad van Beroep bevestigt dit oordeel in hoger beroep. De centrale juridische vraag was of het college op basis van het beschikbare medische materiaal terecht heeft geconcludeerd dat geen aanleiding bestond voor een hogere indicatie. De Raad oordeelt dat de brief van de psychiater onvoldoende gewicht heeft om het verzekeringsartsrapport te weerleggen. De uitspraak past in de vaste lijn dat behandelaarsverklaringen, ook van specialisten, niet zonder meer toereikend zijn om een tegengesteld oordeel van een onafhankelijk verzekeringsarts opzij te zetten. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard.